Kuchenne Love Story

Sałatka z krewetkami i różowym grejpfrutem

2012-03-06T22:57:00.000-08:00

Im bliżej wiosny i słońce coraz odważniej wygląda zza chmur, tym więcej soczystych kolorów na moim talerzu. Tym razem dosłownie i w przenośni - mięsiste, nieśmiało różowe krewetki smażone na maśle w klasycznym połączączeniu z czosnkiem, tryskający słodkawym sokiem grejpfrut i lekko pikantny, pomarańczowy winegret z akcentem kolendry i mięty. Do tego ulubiony zestaw sałat, lub liście młodego szpinaku, być może bagietka maczana w sosie prosto z patelni, buzia wystawiona w stronę złocistych promieni i wiosna niemalże w pełni. Zabrakło mi jedynie awokado, którego cząstki powtykałabym pomiędzy segmenty grejpfruta. Ale to następnym razem, kiedy nie trzeba już będzie tak bardzo wysilać wyobraźni.

Sałatka z krewetkami i różowym grejpfrutem w pikantnym pomarańczowym winegrecie

Sos winegret:

(wszystkie składniki dokładnie razem wymieszać)

3 łyżki soku wyciśniętego z limonki lub cytryny
3 łyżki oliwy extra vergine
1 łyżeczka dżemu pomarańczowego
1 łyżeczka miodu
1/4 łyżeczki czerwonej pasty curry
2 łyżki drobno posiekanej mięty i kolendry

Składniki na 1 dużą porcję:

8 różowych mrożonych krewetek
1 łyżka masła
1 duży ząbek czosnku, rozgnieciony
1 łyżka drobno posiekanej natki pietruszki
garść ulubionej mieszanki sałat
1/2 różowego grejpfruta, obranego, podzielonego na cząstki i pozbawionego białych błonek
sól

Krewetki rozmrozić, dokładnie osuszyć papierowym ręcznikiem (można również pozbawić ogonków), oprószyć solą. Na patelni roztopić masło, dodać rozgnieciony ząbek czosnku i lekko zeszklić na małym ogniu przez ok. 2-3 minuty, od czasu do czasu mieszając. Dodać krewetki i smażyć z każdej strony po ok. 2 minuty, pod koniec dodać posiekaną natkę pietruszki, wymieszać. Na talerzu ułożyć liście sałat, segmenty grejpfruta oraz krewetki. Polać sosem jaki pozostał na patelni oraz winegretem. Udekorować listkami mięty i kolendry.

Scones waniliowe

2012-03-05T22:03:00.000-08:00

To moje pierwsze scones. Właściwie to nie wiem jak je zaklasyfikować, bo nie są one ani typowymi bułkami śniadaniowymi, ani słodkimi drożdżówkami na podwieczorek - takie nie wiadomo co, co nie oznacza, że w smaku są równie nijakie. Bo scones "jakieś" zdecydowanie są! Przede wszystkim mięciutkie, pachnące, bajecznie proste w wykonaniu, domagające się śmietankowego masła i odrobiny ulubionych dodatków. Są typowo brytyjskim rodzajem pieczywa, podawane na słodko z dodatkiem żurawiny lub rodzynek, np. do "five o'clock tea", jak również w wersji wytrawnej. Podobno sekretem dobrych scones jest delikatne wyrabianie ciasta, odpowiednio grubo rozwałkowanie, foremka/szklanka z ostrą krawędzią (którą nie należy kręcić podczas wykrawania krążków), a także bardzo gorący piekarnik. Po upieczeniu, w poprzek bułeczek biegnie charakterystyczna jasna pręga, dzięki której z łatwością można podzielić scones na dwie połówki nie używając noża. Ja podążyłam za przepisem Dana Leparda (znowu) i zostałam oczarowana ich smakiem, waniliowym aromatem i mięciutkim wnętrzem, szczególnie z dodatkiem dżemu jagodowego. Polecam bardzo :)

Waniliowe scones z migdałami

Składniki na 10 scones:

400 g mąki pszennej
3 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki soli
50 g masła, lekko schłodzonego
225 ml jogurtu naturalnego
3 łyżeczki ekstraktu z wanilii
2 łyżki cukru pudru
75 ml śmietany kremówki
1 jajko, roztrzepane widelcem
płatki migdałów do dekoracji

Mąkę przesiać do miski, dodać proszek do pieczenia, sól i wymieszać. Masło pokroić w kosteczkę i dokładnie rozetrzeć palcami z sypkimi składnikami (płatki masła powinny być ledwo widoczne). W drugiej misce wymieszać jogurt z ekstraktem z wanilii, cukrem pudrem i śmietaną kremówką. Połączyć zawartość obydwu misek, zagnieść ciasto na jednolitą konsystencję (będzie lekko klejące i luźne) i uformować kulę.

Piekarnika nagrzać do temperatury 220C. Stolnicę lekko oprószyć mąką, ciasto uformować ręką w placek o grubości 3 cm. Szklanką o ostrych krawędziach i średnicy ok. 6cm wykrawać krążki, układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Wierzch każdej bułeczki posmarować roztrzepanym jajkiem i udekorować płatkami migdałów. Piec 12- 14 minut na złoty kolor. Najlepiej podawać lekko ciepłe.

Zupa podwójnie grzybowa

2012-03-04T15:50:00.000-08:00

Niejednokrotnie bywały dni, kiedy dopadało mnie przemożne łaknienie stworzenia wiekopomnego dzieła kulinarnego. Niejednokrotnie również całe przedsięwzięcie kończyło się stertą brudnych naczyń z nijakim efektem smakowym i niezaspokojoną ambicją. Może było to wynikiem zbyt entuzjastycznego werbalizowania moich oczekiwań w stosunku do tworzonej potrawy, która przeczuwając moje ożywienie postanawiała zaszydzić ze mnie ukazując swoje zepsute oblicze, a może po prostu rezultatem nieodpowiednio dobranych proporcji składników lub niewłaściwej obróbki technicznej? Ostatnim razem było jednak inaczej. Było cicho, spokojnie, było wino i późny wieczór. I grzyby były, suszone, moczące się od kilku godzin w oczekiwaniu na mający nastąpić kreacjonizm.

Przystępując do garów nosiłam się z zamiarem ugotowania prostej zupy grzybowej na bazie pieczarek, które już od kilku dni za mną "chodziły", ale jednak trochę mnie poniosło. Czas w kuchni mijał niepostrzeżenie, w taki sam sposób ubywała zawartość wina w butelce, a efekt końcowy przerósł moje najśmielsze oczekiwania. Zupa o konsystencji kremu ma lekko pikantny, przyjemny grzybowy, ale nie za ciężki, smak. Dzięki wcześniejszemu podsmażeniu pieczarek da się wyczuć delikatny aromat masła, no i rozmaryn - znakomicie pasuje do całości. Dla mnie idealna na niedzielny rodzinny obiad. Polecam!

Zupa podwójnie grzybowa

Składniki na 4 porcje:

20 g suszonych grzybów*
2 duże łyżki masła (najlepiej klarowanego)
500 g pieczarek, umytych i oczyszczonych
1 średnia cebula, drobno posiekana
1 łyżka suszonego rozmarynu
75 ml martini lub białego słodkiego wina
750 ml bulionu warzywnego
szczypta kurkumy
1/4 łyżeczki chilli w proszku
1/4 łyżeczki słodkiej papryki
50 ml śmietany kremówki
sól i pieprz do smaku

Suszone grzyby zalać szklanką wrzącej wody, odstawić na minimum 2 godziny do namoczenia. Na patelni roztopić 1 łyżkę masła, partiami przez kilka minut smażyć pieczarki na lekko brązowo-złoty kolor (wrzucenie pieczarek na raz spowodowałoby ich uduszenie, a taki efekt nie jest pożądany), od czasu do czasu zamieszać. Kilka łyżek przyrumienionych grzybów odłożyć do dekoracji.

W międzyczasie w garnku z grubym dnem rozpuścić kolejną łyżkę masła, wrzucić posiekaną cebulkę, smażyć ok. 5 minut, nie rumienić. Dodać suszony rozmaryn, wymieszać, smażyć całość kolejne 3 minuty. Wlać wino, gotować na wolnym ogniu aż odparuje a całość nabierze konsystencji gęstego syropu.

Dodać podsmażone pieczarki, suszone grzyby razem z wodą w której się moczyły, całość zalać bulionem warzywnym. Dodać przyprawy, wymieszać, doprowadzić do wrzenia a następnie gotować na małym ogniu przez ok. 30 minut. Zupę zdjąć z ognia, zmiksować. Ponownie lekko zagotować, dodać śmietanę kremówkę, doprawić solą i ewentualnie pieprzem. Podawać z podsmażonymi pieczarkami i natką pietruszki.

*U mnie pół na pół borowiki i podgrzybki.

Związek idealny

2012-03-02T22:37:00.000-08:00

W życiu nie ma idealnych związków, co innego w kuchni: pomidor + mozzarella, szpinak + feta, wędzony łosoś + ricotta, żurawina + rodzimy oscypek... Przykłady można by długo mnożyć. Takie klasyczne połączenia znakomicie sprawdzają się w sałatkach, różnego rodzaju pierogowych farszach czy nadzieniach wytrawnych wypieków. Tym razem postawiłam jednak na niezawodne zestawienie gruszki z pleśniowym serkiem kozim w iście wiosennym sałatkowym wydaniu - z aromatem świeżej mięty, chrupiącymi pestkami dyni i pistacjami, oraz orzeźwiającym cytrusowo - miodowym winegretem. W tej kompilacji sprawdzi się także różowe winogrono czy soczyste pestki granatu, dynię można z powodzeniem zastąpić orzechami włoskimi, a serek kozi jakimkolwiek serem z niebieską pleśnią. Intensywny smak winegretu można złagodzić dodając łyżkę lub dwie więcej oliwy z oliwek, jednak ja zdecydowanie zostaję przy poniższych proporcjach. Baaardzo polecam - na lekką kolację, koniecznie z różowym winem.

Sałatka z gruszką, pleśniowym serkiem kozim i cytrusowo - miodowym winegretem

Sos winegret:
(wszystkie składniki dokładnie razem wymieszać)

2 łyżki soku z limonki lub cytryny
2 łyżki oliwy extra vergine
1 łyżka płynnego miodu
kilka listków świeżej mięty, drobno posiekanych

Składniki na 1 dużą porcję:

2 garście dowolnej mieszanki sałat*
1 dojrzała gruszka, pokrojona w plasterki
40 g pleśniowego serka koziego, pokruszonego
2 łyżki pestek dyni, zrumienionych na suchej patelni
1 łyżka pistacji
listki mięty do dekoracji
sól i grubo zmielony pieprz do smaku

Na talerzu ułożyć liście sałat, delikatnie oprószyć solą i pieprzem. Rozłożyć plasterki gruszki (skropić sokiem z cytryny, aby nie ściemniały), posypać pokruszonym serkiem kozim, pestkami dyni i pistacjami. Polać winegretem, oprószyć młotkowanym pieprzem oraz udekorować listkami mięty. Podawać ze świeżym pieczywem.

*U mnie sałata lodowa, rukola i radicchio

Na małe smuteczki

2012-03-01T01:44:00.001-08:00

W schowku samochodowym zawsze mam ulubione owocowe "żelki z tukanem" - skondensowany nasycony smak ananasa, zielonego jabłka, cytryny (to co, że podrabiany) zaklęty w pękatym rozweselaczu; na parapecie okiennym intensywnie zielona, zniewalająco pachnąca letnimi wieczorami mięta, która od razu stawia do pionu, kiedy wetknie się nos w jej wonne listki; w ciemnej spiżarnianej szafce aromatyczna, hipnotyzująca wręcz oliwa truflowa napotykając na opór chrupiącej skórki, łapczywie wsiąka w miękisz chleba... To moje małe sposoby na małe smuteczki - łagodzą natarczywe myśli, wprowadzają w stan zapomnienia, szepczą "Będzie dobrze". Czasami jednak, kiedy umysł poddał się już terapetycznemu działaniu zmysłów, ręce wciąż pozostają niespokojne, domagając się należytej im uwagi. Więc trzeba im tę uwagę poświęcić i uformować kilka bułeczek...

Poniższy dosyć prosty przepis na bułeczki kukurydziano- orkiszowe jest autorstwa Piekarniczego Guru - Dana Leparda, i pochodzi z tej strony. Ponieważ instrukcja "formować bułeczki" niewiele mi mówiła (no bo w jaki sposób? turlając ciasto? krojąc je?), a mając już kilka bułkowych falstartów na swoim koncie, postanowiłam zajrzeć do książki pt. "Wypiekanie chleba krok po kroku", której wyżej wspomniany jest współautorem. Dzięki zawartych w niej komentarzach moje bułeczki wyszły jak malowane, idealnie kształtne. Więc jeśli jest się osobą praworęczną, należy wziąć kawałek ciasta do prawej dłoni (wcześniej dobrze oprószonej mąką) układając palce pod jego spodem. Następnie zataczać nią kółka, cały czas trzymając palce pod ciastem. Lewa dłoń, na której leży kawałek ciasta, powinna być prawie bez mąki. W trakcie formowania ciasto staje się bardziej zwarte, a jego górna powierzchnia gładka. Kształtowanie jednej bułeczki nie powinno zająć więcej niż 30 sekund.

Z podanych proporcji powstało 16 małych bułeczek (formowanych z surowego ciasta o wadze 50- 60 g) o dosyć zwartej, sycącej strukturze - towarzyszek sałatek, zup i sosów wszelakich. Postępując zgodnie z oryginalnym przepisem, można zrobić od 8 do 10 sztuk większych bułek, używając kawałków ciasta o wadze ok. 100 g.

Bułeczki kukurydziano- orkiszowe

Składniki:

75 g mąki kukurydzianej
200 ml wrzącej wody
300 ml zimnej wody
1 łyżka płynnego miodu
1 łyżeczka suchych drożdży
300 g mąki orkiszowej (ewentualnie pszennej razowej)
200 g mąki pszennej (najlepiej typ 650)
1,5 łyżeczki soli

Mąkę kukurydzianą umieścić w dużej misce, dodać wrzącą wodę, wymieszać, odstawić na 15 minut. Następnie dodać zimną wodę, miód, drożdże, sól, przesiać obydwie mąki, wymieszać i zagnieść w kulę. Przykryć lnianą ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce na 10 minut.

Kawałek blatu kuchennego delikatnie posmarować olejem (ok. 1/2 łyżeczki); na tak przygotowanej powierzchni wyrabiać ciasto przez 10-15 sekund, ponownie przełożyć do miski i odstawić na kolejne 20 minut.

Ciasto przełożyć na stolnicę oprószoną mąką, podzielić nożem na pożądaną ilość kawałków z których formować okrągłe bułeczki, delikatnie posypując wierzch każdej z nich mąką orkiszową. Układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, przykryć ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na 45- 60 minut.

W międzyczasie nagrzać piekarnik do 240 C, ponownie delikatnie oprószyć wierzch bułeczek mąką i pieć przez 20- 25 minut, do momentu aż bułeczki nabiorą rumianego koloru.

Na ostatnie podrygi zimy

2012-02-28T15:08:00.000-08:00

Piękna, intensywnie pomarańczowa, rozgrzewająca zupa z czerwonej soczewicy na ostatnie podrygi zimy. Zdecydowanie dla amatorów ostrych smaków i orientalnych klimatów. Dodatek raity, czyli rodzaju indyjskiego dipu na bazie gęstego jogurtu, stanowi o jej wyjątkowości i intrygującym charakterze. Przepis na podstawie książki Annie Bell, o której pisałam tutaj.

Pikantna zupa z czerwonej soczewicy z raitą

Raita:

1 duża główka czosnku
5 łyżek jogurtu greckiego
sczypta soli

Piekarnik nagrzać do 200 C. Odkroić górną część główki czosnku, owinąć go w folię aluminiową i piec 20- 30 minut. Pozostawić do ostygnięcia. Następnie wycisnąć upieczony miąższ czosnku do miseczki, dodać jogurt grecki, szczyptę soli, wymieszać.

Składniki na zupę:

40 g masła
2 ząbki czosnku, obrane i drobno posiekane
1 czubata łyżeczka świeżego imbiru, obranego i drobno posiekanego
2 duże pory, oczyszczone z zewnętrznych liści, pokrojone w plastry*
250 g czerwonej soczewicy, opłukanej
300 g pomidorów, obranych ze skórki i pokrojonych (mogą być z puszki)
1 papryczka chilli, pozbawiona pestek, pokrojona w kostkę
1 łyżeczka mielonego kminu rzymskiego
1 łyżeczka mielonej kolendry
1/4 łyżeczki kurkumy
1,5 łyżeczki soli
1 łyżeczka soku z limonki lub cytryny
grubo posiekana kolendra do podania

W garnku z grubym dnem roztopić masło, włożyć drobno posiekany czosnek, imbir oraz pory, smażyć na wolnym ogniu kilka minut, od czasu do czasu mieszając, nie rumienić. Dodać soczewicę, pomidory, chilli, przyprawy oraz ok. 1,5- 1,8 l wody. Doprowadzić do wrzenia, następnie zmniejszyć ogień i wolno gotować ok. 30 minut, od czasu do czasu zamieszać. Wlać sok z limonki, ewentualnie doprawić jeszcze do smaku. Podawać z porcją raity oraz grubo posiekaną kolendrą.

*Waga po oczyszczeniu powinna wynosić ok 350 g.

Czym są urodziny?

2012-02-27T22:45:00.000-08:00

Czym są urodziny? Dla jednych to dzień jak co dzień, bo jak mawiał Kłapouchy "Dziś są, jutro ich nie ma", dla innych to dzień odkąd zaczynają odejmować sobie lat udając, że miniony rok nie wykonał jeszcze normy 365 dni i nocy, dla kolejnych to wyjątkowa okazja do świętowania w mniejszym lub większym gronie, przy strzelających fajerwerkach lub w kameralnym blasku świec... Dla mnie urodziny to też pewnego rodzaju okazja, kiedy chcąc nie chcąc budzisz się z lekkim uśmiechem na twarzy mając dziwne przeczucie, że mimo wszystko ten dzień będzie udany, i nawet zbyt ciężka noga na pedale gazu okazuje się bezkarna w obliczu tej magicznej daty, a sprawienie sobie samemu małej przyjemności i wbrew swoim zwyczajom, w środku zimy, kupienie opakowania aromatyzowanych importowanych truskawek z Maroka, które choć na chwilę przybliżą wytęsknioną wiosnę, staje się wręcz powinnością. Małych przyjemności zatem, i nie tylko w dniu urodzin :)

Przepis na poniższy torcik pochodzi z istnego zagłębia słodkości, jest bardzo prosty i szybki w wykonaniu, niby niepozorny a jednak robiący kolosalne wrażenie na konsumujących. No bo kto by nie uległ urokowi lekko chrupiącej orzechowej bezy o delikatnym wnętrzu, przełożonej puszystym kremem czekoladowym? No i te truskawki... Polecam!

Torcik bezowy z orzechami laskowymi i kremem czekoladowym

Blaty bezowe:

150 g orzechów laskowych, podprażonych na suchej patelni i drobno zmielonych
5 białek
250 g drobnego cukru do wypieków
1 łyżka octu winnego

Dno dwóch tortownic o średnicy ok. 20 cm wyłożyć papierem do pieczenia*. Piekarnik nagrzać do 180 C. Białka ubić na sztywną pianę stopniowo dodając cukier. Miksować do uzyskania lśniącej, sztywnej masy białkowej. Dodać ocet winny i ponownie zmiksować. Na koniec dodać zmielone orzechy laskowe i delikatnie wymieszać szpatułką.

Masę bezową podzielić równo pomiędzy dwie formy, wyrównać powierzchnię. Wstawić do piekarnika, piec 35 minut, do tzw. suchego patyczka. Gotowe bezy wyjąć z piekarnika, wystudzić.

Krem czekoladowy:

250 g serka mascarpone
140 ml śmietany kremówki
100 g gorzkiej lub mlecznej czekolady

Czekoladę rozpuścić w kąpieli wodnej. Serek mascarpone i śmietanę kremówkę krótko zmiksować na jednolitą masę. Dodać roztopioną czekoladę, ponownie krótko zmiksować do połączenia się składników. Masę wyłożyć na jeden z blatów bezowych, wyrównać powierzchnię, przykryć drugim blatem. Podawać ze świeżymi owocami.

*W przypadku posiadania jednej tortownicy, lepiej jest podzielić składniki na pół i przygotować masę na blaty bezowe tuż przed pieczeniem. Można również większą blaszkę wyłożyć papierem do pieczenia, narysować dwa okręgi o średnicy 20 cm i rozsmarować na nich bezę (blaty będą miały jednak bardziej nieregularny kształt).

Tarta z karczochami i szpinakiem

2012-02-25T16:55:00.000-08:00

I znowu tarta. No cóż, mam do nich słabość. W kremowym sosie można zatopić niemal wszystko, przy okazji dokonując utylizacji produktów zalegających na półkach lodówki. Tym razem składniki nie są jednak przypadkowe, bo tarta powstała w oparciu o przepis pochodzący z książki, o której pisałam ostatnio tutaj. Spód z ciasta francuskiego zastąpiłam klasycznym kruchym ciastem na bazie mąki orkiszowej, nadzienie wzbogaciłam o kremowy kozi serek, natomiast dominującą zieleń tarty z powodzeniem można przełamać suszonymi pomidorami. Smakuje bardzo dobrze zarówno na ciepło jak i na zimno, dla mnie pomysłowy zamiennik kanapki do pracy. Polecam!

Tarta z karczochami i szpinakiem

Spód z ciasta kruchego na formę o średnicy 24 cm:
składniki i wykonanie taj jak w tym przepisie.

Nadzienie:

3 łyżki oliwy z oliwek
2 duże cebule, obrane i pokrojone w pióra
serca karczochów z zalewy, odcedzonych i przekrojonych na pół
250 g liści świeżego szpinaku, umytych i osuszonych
3-4 jajka
80 g sera feta/ sera koziego (lub pół na pół), pokruszonego
30 g świeżo startego parmezanu
sól i pieprz do smaku

Szpinak zblanszować, wrzucając go do durszlaka i przelewając wrzątkiem, odcisnąć ewentualny nadmiar wody. Na patelni rozgrzać oliwę z oliwek, wrzucić cebulę i podsmażyć ok. 5-6 minut by zmiękła, od czasu do czasu zamieszać, nie rumienić. Dodać karczochy oraz 2- 3 łyżki wody, patelnię przykryć i dusić całość na małym ogniu kolejne 6 minut.

W dużej misce roztrzepać jajka, dodać sery oraz szpinak, doprawić do smaku solą i pieprzem. Dokładnie wymieszać i równomiernie wyłożyć na podpieczony i wystudzony spód. Na wierzchu ułożyć podduszoną cebulę i karczochy, układając je przecięciem do góry. Wstawić do piekarnika i piec ok. 30 minut, do momentu ścięcia się nadzienia. Po upieczeniu odstawić tartę do wystygnięcie na 10 minut.

D'Acampo po raz drugi

2012-02-23T00:51:00.000-08:00

Będąc pod niesłabnącym urokiem ostatniej książki Gino D'Acampo, o której pisałam tutaj, postanowiłam zaopatrzyć się w kolejną, poprzedzającą recenzowaną już publikację. Nie mogąc jednak naocznie ocenić czy warta jest zakupu (ponieważ nie była dostępna w żadnej księgarni), zaryzykowałam i zamówiłam przez internet. Kiedy więc po powrocie z pracy czekała na mnie niecierpliwie wyczekiwana paczka, nie zwlekając nalałam sobie kieliszek białego wina i przystąpiłam do konsumpcji lektury.

"Buonissimo!", bo tak brzmi tytuł owego dzieła, zawiera całą gamę intrygujących przepisów głównie z okolic Neapolu, czyli rodzinnego miasta autora, ale nie tylko. Znajdują się tu również receptury na włoskie evergreeny takie jak tiramisu, lasagne, pizza, calzone, focaccia czy gnocchi (chociaż jest ich niewiele), a każdy z nich wzbogacony jest nowoczesnym twistem tak bardzo charkterystycznym dla D'Acampo. Książka podzielona jest na pięć rozdziałów, z których każdy obejmuje propozycje przystawki/ przekąski, dania głównego oraz deseru. "Romantico" otwierający cały zbiór przepisów zawiera pomysły na dania dla dwojga, jak pisze sam autor - "potrawy bardziej imponujące, niż bukiet kwiatów". Dominują tu głównie owoce morza, spośród których szczególnie upodobałam sobie kremowe przegrzbki z pancettą, jako starter gnocchi z oliwą truflową i masłem szałwiowym, a wszystko zwieńczone gorącym deserem czekoladowym nadziewanym truflami - i zestaw na na romantyczną kolację gotowy.

"Per me" to z kolei przepisy przewidziane dla 1 osoby, pozwalające w chwili samotności rozpieszczać kubki smakowe zestawem składającym się z sałatki z fasolki szparagowej z miętą, kozim serem i orzeszkami piniowymi, musem z wątróbek kurczaka z zielonym pieprzem, czy brzoskwinią w bezie nadziewaną marcepanem.

"Per tutti i giorni" czyli codzienne kolacje, to w większości zapiekanki, pasty oraz dania jednogarnkowe, które z łatwością można przyrządzić dla większej ilości osób. Ot, chociażby czemu nie zaskoczyć rodziny risotto z szynką parmeńską, curry z kalafiorem, czy makaronem z białym sosem, podając na deser tartę z cytrynami i mango?

"Facile facile", innymi słowy łatwe ale imponujące, chociaż na pierwszy rzut oka nie każda potrawa na to wskazuje. Zdążyłam już wypróbować frittatę z suszonymi pomidorami, rukolą i serem feta, i efekt okazał się być dokładnie taki, jak zatytułowany jest rozdział książki. Zatem na liście oczeukjących umieściłam jagnięcinę z cytrynowymi ziemniakami, i zaskakujące połaczenie musu z białej czekolady z czarnym pieprzem i świeżą miętą.

"Salute", wieńczące cały zbiór, to przepisy warte zastosowania gdy przychodzą goście, których można uraczyć serowymi paluchami chlebowymi z serem pecorinio i tymiankiem, żeberkami pieczonymi w syropie klonowym z rozmarynem, czy tortem lodowym z nugatem i amaretto. Większość potraw można przygotować wcześniej unikając zbyt długiego przebywania w kuchni, gdy rozbawiona gawiedź biesiaduje przy stole.

"Buonissiomo!" to dla mnie znakomite uzupełnienie "Włoskich dań makaronowych", których akurat w tej książce jest niewiele- razem tworzą duet niemal idealny pełen niekonwencjonalnych mariaży smakowych i kulinarnych inspiracji. Co prawda, szata graficzna jest bardziej ascetyczna niż w przypadku jej następczyni, ale krótkie wstępy poprzedzające każdy z przepisów znakomicie działają na wyobraźnię, ułatwiając tym samym wysmakowaną wizualizację gotowego dania. A co znaczy samo słowo "buonissimo"? Coś "bardzo dobrego" i taka właśnie jest ta książka. Polecam!

"Buonissimo! Najlepsze potrawy kuchni włoskiej"

Gino D'Acampo

Wydawnictwo Weltbuild Media KDC, 2011

Cena: 39,90 zł

Chleb z cieciorką

2012-02-22T15:06:00.000-08:00

Nazywanie grochu włoskiego ciecierzycą zdecydowanie odbiera tym wdzięcznym kuleczkom uroku. Dla mnie bowiem zawsze będzie on rozkoszną cieciorką, którą wyjadam prosto z puszki kiedy dopadnie mnie mały głód. Tym razem moim pomysłem na cieciorkę był chleb z jej gwiazdorskim udziałem na podstawie przepisu Dana Leparda (znajdziecie go tutaj). W oryginale użyta została mąka z cieciorki, którą z powodzeniem zastąpiłam puree z owego grochu. Dodatek ten nadał miękiszowi żółtawy odcień, zwartą konsystencję i lekko orzechowy posmak- klarowane masło też miało w tym wszystkim swój spory udział. Sam przepis jest bardzo prosty, nie wymaga żmudnego zagniatania czy formowania bochenka, a jedynie 2,5 godziny cierpliwości podczas wyrastania. Bardzo polecam!

Chleb z cieciorką

Składniki:

500 g mąki chlebowej (użyłam orkiszowej, typ 650)
175 g cieciorki (ugotowanej lub z puszki) zmiksowanej na puree
50 g klarowanego masła, roztopionego i lekko przestudzonego
1,5 łyżeczki soli
300 ml ciepłej wody
1 łyżeczka suchych drożdży

Mąkę przesiać do dużej miski, dodać puree z cieciorki, roztopione masło i sól, wymieszać. Dodać drożdże i wodę, zagnieść na gładkie ciasto, przykryć ściereczką i odstawić na 1 godzinę do wyrośnięcia w ciepłym miejscu. Następnie delikatnie zagnieść ciasto przez 10 sekund i ponownie zostawić do wyrośnięcia na 30 minut.

Ciasto przełożyć na stolnicę oprószoną mąką. Chwycić ciasto w kilku punktach wokół brzegu i złożyć do środka tworząc kulę. Przełożyć na ściereczkę oprószoną mąką łączeniem do góry, umieścić ponownie w misce do wyrośnięcia na 1 godzinę.

Na pół godziny przed końcem wyrastania ciasta nagrzać piekarnik do 220 C, pamiętając o tym, aby ustawić kratkę w dolnej 1/3 części piekarnika; ustawić na niej naczynie żaroodporne z przykrywką o średnicy ok. 21-24 cm. Ostrożnie wyjąć gorące naczynie z piekarnika, zdjąć pokrywę i umieścić w naczyniu ciasto łączeniem do góry. Naczynie ponownie przykryć i piec przez 20 minut. Następnie zdjąć pokrywę i kontynuować pieczenie jeszcze przez 25 minut zmniejszając temperaturę do 200 C (aby uniknąć zbytniego przypieczenia skórki, należy ją przykryć arkuszem folii aluminiowej). Przed zabraniem się do krojenia chleba należy go ostudzić.

Klarowanie masła krok po kroku

2012-02-21T00:16:00.000-08:00

Jakiś czas temu dokonując zakupów w jednym ze sklepów internetowych, dostałam w prezencie 130 g słoiczek klarowanego masła. Niejednokrotnie przymierzając się do samodzielnego sklarowania masła, co za każdym razem kończyło się na etapie szczerych chęci, postanowiłam tym razem dotrzymać złożonych sobie obietnic. Ale zanim moja 300 g kostka wylądowała w rondelku, porządnie przygotowałam się do czekającego mnie zadania.

Co to jest masło klarowane?
Masło klarowane otrzymywane jest w wyniku procesu klarowania, podczas którego jest ono oczyszczane z wody i białka, które ulegając koagulacji wytrąca się w podwyższonej temperaturze w postaci białego osadu. W efekcie uzyskiwany jest czysty tłuszcz mleczny o złocistej barwie, lekko orzechowym aromacie i delikatnym smaku znakomicie podkreślającym walory potraw.

Dlaczego masło klarowane?
Poza niewątpliwymi atrybutami smakowymi, masło klarowane można bardzo długo przechowywać w lodówce (różne źródła podają, że jest to okres od kilku do nawet kilkunastu miesięcy - osobiście nie sprawdzałam). Ponadto masło klarowane nie przypala się (ponieważ zostało pozbawione cząsteczek białka), i można je rozgrzać do temperatury dużo wyższej niż inne tłuszcze (ponad 200 C).

Zastosowanie
Masło klarowane można używać w zasadzie do wszystkiego, począwszy od smażenia mięsa, ryb, jaj, warzyw, potraw na bazie mąki takich jak naleśniki, faworki czy nawet pączki, poprzez pieczenie ciast, a skończywszy na przyrządzaniu sosów.

Samodzielne klarowanie masła
Zabierając się za samodzielne klarowanie, należy wybrać masło niesolone o najwyższej jakości - czyli takie zawierające minimum 82% tłuszczu mlecznego. Warto przeczytać skład znajdujący się na opakowaniu, ponieważ wszelkie domieszki tłuszczów roślinnych dyskwalifikują potencjalną kostkę przed poddaniem jej procesowi klarowania. Domowe klarowanie masła jest również bardziej ekonomiczne: z 300 g kostki za którą zapłaciłam ponad 7 zł powstało 210 g sklarowanego masła; natomiast 130 g słoiczek masła który otrzymałam, standardowo kosztuje ok. 9 zł. A zatem, zabieramy się do dzieła!

1. Do rondelka z grubym dnem włożyć masło.

2. Powoli podgrzewać na małym ogniu do całkowitego roztopienia się kostki. W przypadku jednej kostki masła proces trwa ok. 10- 15 minut.

3. Po tym czasie na powierzchni masła powinna utworzyć się biała piana, pod którą znajduje się intensyenie złocista wartswa płynnego tłuszczu. Natomisat na samym dnie rondelka spoczywa płynna powłoka białkowa oraz niewielka ilość wody.

4. Po całkowitym pokryciu powierzchni warstwą białka należy zdjąć rondelek z ognia i używając łyżki delikatnie zgarnąć białą pianę do oddzielnego naczynia.

5. Czynność należy kontynuować do całkowitego oczyszczenia powierzchni masła. Na dnie rondelka zalega jeszcze jedna warstaw białkowa, która zostanie oddzielona w końcowym etapie klarowania.

6. Przygotowujemy czyste naczynie do którego należy bardzo powoli i małym strumieniem przelać sklarowane masło, pozostawiając wytrąconą spodnią warstwę białkową w rondelku (z niewielką ilością tłuszczu). Czynność tę należy wykonywać bardzo ostrożnie, uważając aby żadne kłaczki białka nie przedostały się do sklarowanego tłuszczu.

7. Sklarowane masło najlepiej przelać do słoiczka i umieścić w lodówce w celu stężenia. Takie przechowywanie masła jest również bardzo wygodne.

Powyższa metoda klarowania masła jest dosyć prosta i skuteczna. Czytając różne fora intenrnetowe spotkałam się również z przecedzaniem masła przez gazę, a także z dwu- a nawet trzykrotnym powtarzaniem całego procesu. Jednak wybór techniki pozostawiam gorliwym eksperymentatorom :)

Tarta na drożdżowym cieście

2012-02-20T23:42:00.000-08:00

Już sam jej widok sprawia, że kąciki ust lekko unoszą się w kierunku uśmiechu. Piękne kontrasty, znakomity drożdżowy spód, różowe krewetki zatopione w delikatnym serowo- jajecznym sosie, aromat bazylii i świeżo zmielony czarny pieprz dla zaostrzenia smaku... Uwielbiam tarty, chociaż tradycyjnie przygotowuję je na kruchym spodzie, tak jak tutaj, tym razem postawiłam na puszyste ciasto drożdżowe. Nie wymaga ono wcześniejszego podpiekania z obciążeniem czy chłodzenia, nie nasiąka od farszu i znakomicie się wyrabia. Polecam taką odmianę!

Tarta z krewetkami i pomidorkami koktajlowymi na drożdżowym spodzie

Ciasto*:

200 g mąki pszennej
60 g masła, roztopionego i lekko przestudzonego
1 jajko
1 łyżeczka soli
1 opakowanie suszonych drożdży (7g)

Mąkę przesiać do dużej miski, dodać roztopione masło, jajko, sól i drożdże. Ciasto wyrabiać przez ok. 15 minut, aż będzie miało jednolitą konsystencję i będzie odchodziło od dłoni (w razie potrzeby dodać 2- 4 łyżki ciepłej wody). Formę o średnicy 24 cm wysmarować oliwą z oliwek, ciasto rozwałkować na oprószonej mąką stolnicy na placek większy niż średnica formy. Wyłożyć nim spód i boki formy. Włożyć do lodówki na czas przygotowania nadzienia.

Nadzienie:

125 g serka ricotta
100 ml śmietany kremówki 30% lub 36%
2 jajka
4 łyżki drobno startego parmezanu
250 g różowych krewetek (gotowanych na parze 2- 3 minuty), bez ogonków
200 g pomidorków koktajlowych, przekrojonych na pół
1/2 szklanki świeżych listków bazylii
sól i pieprz do smaku

Piekarnik nagrzać do 200C. Dokładnie osuszone krewetki ułożyć na spodzie wyciągniętym z lodówki. Serek ricotta, śmietanę kremówkę, jajka oraz parmezan wymieszać razem na jednolitą masę. Doprawić do smaku solą i pieprzem. Wylać na spód wyłożony krewetkami. Pomidorki koktajlowe ułożyć przecięciem do góry, delikatnie wciskając w masę. Wolne przestrzenie między pomidorkami uzupełnić listkami bazylii. Wstawić do piekarnika na ok. 45 minut, lub do momentu aż masa się zetnie (minimum 30 minut). Po ok. 20 minutach, kiedy brzegi ciasta zrumienią się na złotobrązowy kolor, należy całość przykryć folią aluminiową aby uniknąć zbytniego przypieczenia ciasta.Tartę wyciągnąć z piekarnika i odstawić na ok. 5- 7 minut, aby masa się lekko zsiadła.

* Przepis na ciasto pochodzi z tej strony.

Niedzielny poranek

2012-02-19T15:14:00.000-08:00

Zazwyczaj na co dzień nie celebruję śniadań, bo po prostu nie mam na to czasu, a kubek jogurtu naturalnego z łyżeczką miodu i ulubionym musli w towarzystwie filiżanki gorącej kawy z mlekiem w zupełności mi wystarcza. Ale gdy przychodzi leniwy niespieszny niedzielny poranek, kiedy nie muszę w szaleńczym tempie przemierzać trasy sypialnia-łazienka-kuchnia obiecując sobie po raz kolejny, że następnym razem wstanę te 5 minut wcześniej, to przychodzi ochota na coś wyjątkowego. Na coś, co można bezkarnie zabrać ze sobą do łóżka, notabene wzbogacając pościel o kolejną impresjonistyczną plamę, i powoli, z namaszczeniem przyswajać zaczytując się w książkowych zaległościach. Moje plamy na pościeli miały ostatnio kolor jagodowy, a to za sprawą dżemu stanowiącego dodatek do racuszków orkiszowych z ricottą. Przepis na te poranne rozpieszczacze podniebienia jest autorstwa Sophie Dahl i pochodzi z jej doskonale znanej książki. Placuszki są puszyste i lekkie jak przysłowiowa chmurka, o delikatnym cytrynowym aromacie. Polecam i pięknej niedzieli życzę :)

Racuszki orkiszowe z cytryną i ricottą

Składniki na 2 porcje:

110 g ricotty
1/4 szklanki mleka 2%
1 jajko (żółtko oddzielone od białka)
30 g mąki orkiszowej (ok. 1/4 szklanki)
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1 łyżeczka skórki z cytryny
1/2 łyżki miodu lub syropu klonowego
2 łyżeczki oleju słonecznikowego do smażenia

W dużej misce wymieszać ricottę, mleko i żółtko. Dodać mąkę oraz proszek do pieczenia, wymieszać na gładką masę. W drugiej misce ubić białka, aż będą białe i spienione, ale nie sztywne, przełożyć do ciasta. Do całości dodać skórkę z cytryny oraz miód, wymieszać.

Na dużej patelni rozgrzać olej (najlepiej niewielką ilość rozsmarować pędzelkiem), nakładać po ok. 2-3 łyżeczki ciasta tworząc niewielkie placuszki, smażyć po ok.2 minuty z każdej strony na złocistobrązowy kolor*. Podawać ze świeżymi owocami lub ulubionym dżemem owocowym, jogurtem naturalnym i kapką miodu.

*Ciasto jest bardzo lekkie i puszyste, więc trzeba robić niewielkie placuszki, bo inaczej trudno je będzie odwrócić w całości.

Były pączki, było gorąco

2012-02-17T22:13:00.000-08:00

We środę wieczorem robiłam jeszcze szybkie zakupy w jednym z krakowskich hipermarketów. Przechodząc obok działu z pieczywem minęłam młodą parę pakującą do koszyka idealnie symetryczne, obrośnięte w napuszone ego pączki z jasnym paskiem biegnącym wokół pękatej talii. Popatrzyłam z niesmakiem na owe wytwory masowej produkcji spozierające na mnie zza plastikowej tafli, niczym sfotoszopowana modelka z okładki kolorowego magazynu, i prędko odwróciłam wzrok, który naturalnie powędrował w kierunku regału z przetworami owocowymi zatrzymując się na słoiczku konfitury z płatków dzikiej róży. "Jutro mój debiut" - pomyślałam, i pochwyciłam różową słodycz zaklętą w szklanej wieży.

Zanim przystąpiłam do produkcji moich pierwszych pączków, przestudiowałam wiele przepisów porównując użyte składniki, ich proporcje, sposoby nadziewania tych niewinnie wyglądających zaokrąglaczy bioder (przed czy po smażeniu?), a także sam bardzo istotny, i jak się okazało najtrudniejszy dla mnie, etap smażenia. Zaopatrzona w wiedzę teoretyczną dziarskim krokiem wkroczyłam do kuchni, bez żadnych przeszkód docierając do etapu wyrabiania ciasta. Ze względu na brak wsparcia w postaci męskiego ramienia, faza ta niepokojąco zaczęła się wydłużać przyprawiając moje ręce o omdlenia. Wiedziałam jednak, że muszę dać z siebie wszystko, bo dobrze wyrobione ciasto to podstawa lekkiego i puszystego pączka. Zawzięcie wyrabiałam więc dalej. Będąc niemal już u kresu moich sił, ciasto łaskawie uzyskało pożądaną strukturę, by następnie przez godzinę nabierać kształtów, tym samym stwarzając idealne warunki na spożycie małej czarnej.

Godzina minęła. Pokrzepiona zastrzykiem kofeiny ruszyłam do wałkowania i wykrawania krążków. Łatwizna. One rosną, ja roztapiam smalec (bo żeby tradycji stało się zadość, pączki trzeba smażyć na smalcu - chociaż to najmniej zdrowa opcja, ale czy w przypadku pączków można w ogóle poruszać tak przyziemne kwestie?). Wkładam drewniany patyczek, tłuszcz skwierczy. Ale czy to już? Gorączkowo wrzucam pierwszego delikwenta, smażę kilkadziesiąt sekund hipnotyzując jegomościa wzrokiem w nadziei, że wyjdzie jak malowany. Sądząc, że jest gotowy robię pierwszego kęsa i zastaję przykrą niespodziankę - surowy kłębek ciasta w środku. Zmniejszam więc ogień, wrzucam kolejnych czterech skazańców pozwalając im się pławić w gorącym źródle pół minuty dłużej, wbijam patyczek... Ufff, jest dobrze - ciasto nie przywiera, można kontynuować. Teraz tylko szprycowanie, pudrowanie, lukrowanie i zasłużona konsumpcja...

Co prawda moje pączki nie mają upragnionej regularnej jasnej obwódki (kwestia pozostająca do dopracowania), i może nie wyglądają jak z wystawy cukierni przy Rynku Głównym, ale urzekły wszystkich swoim smakiem i niepowtarzalnością. A przepis, lekko zmodyfikowany, pochodzi ze zbiorów mojej Mamy.

Pączki z konfiturą z płatków róży

Składniki na 20 sztuk:

(składniki powinny być w temperaturze pokojowej)

szklanka ciepłego mleka (250 ml)
50 g świeżych drożdży
3 łyżki cukru*
1/2 kg mąki pszennej
1 łyżka cukru waniliowego lub 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
szczypta soli
1/2 szklanki żółtek**
50 g masła, roztopionego i przestudzonego
2 łyżki spirytusu

Do dzbanka wlać podgrzane mleko, dodać pokruszone drożdże, 1 łyżkę mąki oraz 1 łyżkę cukru. Wymieszać i odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia na ok. 15 minut. W międzyczasie do dużego naczynia przesiać mąkę, dodać cukier waniliowy i sól. Żółtka utrzeć z pozostałymi 2 łyżkami cukru na jasną i puszystą masę. Do naczynia z mąką dodać wyrośnięte drożdże, wymieszać Następnie dodać ubite żółtka, ponownie wymieszać. Wyrabiać ręką przez ok. 15- 20 minut do momentu, aż ciasto będzie odchodzić od dłoni. Dodać masło oraz spirytus, ponownie wyrabiać do całkowitego wchłonięcia się płynów i połączenia składników. Przykryć lnianą ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia na ok. 1- 1,5 godziny; ciasto powinno podwoić swoją objętość.

Ciasto wyłożyć na stolnicę oprószoną mąką, energicznie zagnieść i rozwałkować na niewielki placek o grubości 2 cm. Ostrą szklanką o średnicy 6,5- 7 cm wyciąć krążki. Pozostałą część ciasta ponownie zagnieść, rozwałkować i wyciąć resztę kółek. Ułożyć na powierzchni oprószonej mąką, przykryć ściereczką i pozostawić na ok. 30- 40 minut do wyrośnięcia.

Ponadto:

3 kostki smalcu (każda po 200 g)
konfitura z płatków róży (400 g)
cukier puder
lukier (pół szklanki cukru pudru + 1,5 łyżki wrzącej wody lub soku z cytryny)
kandyzowana skórka cytrynowa/ pomarańczowa

Na ok. 15- 20 minut przed końcem wyrastania pączków należy zacząć powoli podgrzewać smalec, najlepiej na małym ogniu; wysokość do jakiej sięga roztopiony smalec powinna być trzy razy większa niż wysokość wyrośniętego pączka. Tłuszcz jest gotowy do smażenia, gdy włożona do niego końcówka wykałaczki zaczyna skwierczeć. Pączki należy smażyć małymi partiami (tak aby mogły swobodnie pływać po powierzchni tłuszczu), regulując ogień w razie potrzeby, przez ok. 1,5- 2 minuty z każdej strony przewracając drewnianym patyczkiem do szaszłyków. Gotowe wyławiać łyżką cedzakową i układać na talerzach wyłożonych papierowymi ręcznikami. Ostudzić, następnie nadziewać konfiturą z płatków róży za pomocą szprycy z długą końcówką. Posypać cukrem pudrem lub udekorować lukrem i kandyzowaną skórką cytrynową/ pomarańczową.

* Taka ilość cukru jest zupełnie wystarczająca, zapobiega również zbyt szybkiemu rumienieniu się ciasta podczas smażenia; pączki nabierają słodyczy głównie dzięki nadzieniu, posypce pudrowej lub lukrowi.

** Użyłam 5 żółtek.

Och, a co to karczoch?

2012-02-15T23:24:00.000-08:00

Widząc konsternację na twarzy moich rozmówców kiedy, w odpowiedzi na pytanie co jest dzisiaj obiektem moich kulinarnych poczynań, padało słowo "karczoch", postanowiłam nieco bliżej przyjrzeć się temu enigmatycznemu warzywu. Najprawdopodobniej wywodzi się ono z obszarów wokół Morza Śródziemnego, jego królestwem są Włochy, lubuje się więc w ciepłym klimacie i ma frapującą aparycję, wskazującą raczej na zastosowanie dekoracyjne a nie konsumpcyjne. Karczochy zbierane są zanim zakwitną, kiedy kolczaste główki pąka kwiatowego są jeszcze mocno zwinięte, później bowiem stają się już one niejadalne. O tej porze roku świeże karczochy są ciężko osiągalne w polskich sklepach, o ile w ogóle (mnie przynajmniej nie udało się ich dostać, nawet w delikatesach). Dostępne są natomiast karczochy, a dokładniej ich serca - czyli właściwa część jadalna, w zalewie lub oleju. Na rozkładanie karczocha na części pierwsze przyjdzie jeszcze pora, a tymczasem nie pozostaje mi nic innego jak zaspokoić swoje nieposkromione żądze kulinarne zapuszkowanym delikwentem.

Więcej na temat karczocha można przeczytać tutaj, przy okazji racząc się spaghetti w kremowym sosie, z karczochem rzecz jasna :)

Spaghetti z karczochem w kremowym sosie

Składniki na 2 porcje:

170 g spaghetti
1 średnia cebula, obrana i drobno posiekana
2 łyżki oliwy z oliwek
1 łyżka masła
puszka karczochów w zalewie (po odsączeniu 240 g)
2 żółtka
3 łyżki śmietany kremówki
sól i pieprz do smaku
kilka łyżek wiórków parmezanu i/lub posiekanych orzechów włoskich
listki świeżej bazylii

Spaghetti ugotować al dente we wrzącej osolonej wodzie. W międzyczasie przygotować kremowy sos. Na patelni rozgrzać oliwę z oliwek, wrzucić cebulkę i zeszklić. Roztopić łyżkę masła i dodać serca karczochów pokrojone w ćwiartki, smażyć przez ok. 3 minuty mieszając od czasu do czasu. Całość doprawić solą i świeżo zmielonym pieprzem, zdjąć z ognia. W miseczce wymieszać żółtka ze śmietanką. Makaron odcedzić pozostawiając 3 łyżki wody z gotowania, przełożyć na gorącą patelnię, dodać jajeczno-śmietanowy sos i wszystko wymieszać, tak aby sos otulił nitki spaghetti. Podawać koniecznie z wiórkami parmezanu oraz listkami świeżej bazylii. Całość mozna również posypać drobno posiekanymi orzechami włoskimi.

W kropeczki

2012-02-13T22:59:00.000-08:00

Dla obchodzących Walentynki i dla tych obchodzących je szerokim łukiem - babeczki w kropeczki - bo kontrast bieli i czerwieni zawsze sprawdza się w kuchni (no, może poza plamami na obrusie ;)

Mini serniczki z żurawiną

Przepis powstał w oparciu o masę sernikową z tego wypieku. Mleko skosndensowane można z powodzeniem zastąpić drobnoziarnistym cukrem (ok. 1/2 do 3/4 szklanki, w zależności od upodobań), a ze spodów owsianych zrezygnować zupełnie. Warto również polać wierzch babeczek rozpuszczoną białą czekoladą, gdyż sama żurawina jest dosyć cierpka - ale to już kwestia gustu. Natomiast sam pomysł na mini serniczki z żurawiną zrodził się z inspiracji "Cheesecakes, baked and chilled", gdzie masa serowa była jednak bardziej czasochłonna, cięższa i słodsza. Biorąc pod uwagę wizję nadciągającego Tłustego Czwartku, u mnie wersja nieco lżejsza. Polecam!

Składniki na 12 sztuk:

150 g ciasteczek owsianych, pokruszonych
30 g roztopionego masła
500 g trzykrotnie zmielonego twarogu lub twarogu sernikowego z wiaderka
1/4 puszki słodzonego mleka skondensowanego (ok. 120 g)
1,5 łyżki mąki pszennej lub ziemniaczanej
1 duże białko
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
żurawina, mrożona lub świeża
pół tabliczki białej czekolady (50 g)

Piekarnik nagrzać do 175 C. Formę na muffiny wyłożyć papilotkami, można również użyć tzw. "papilotek wolnostojących". Ciasteczka wymieszać z roztopionym masłem, masą wyłożyć dno papilotek i docisnąć. Twaróg zmiksować na gładką konsystencję (na najniższych obrotach miksera) z mąką, skondensowanym mlekiem, białkiem oraz ekstraktem waniliowym. Masę wyłożyć na ciasteczkowe spody, na wierzch każdego z serniczków ułożyć żurawinę. Wstawić do nagrzanego piekarnika, temperaturę obniżyć do 120 C i piec przez 40 minut. Po wystudzeniu wierzch serniczków polać białą czekoladą roztopioną w kąpieli wodnej.

Chleb razowy Sophie Dahl

2012-02-12T22:39:00.000-08:00

Nie tak dawno był chlebek bananowy Sophie Dahl, teraz przyszła pora na chlebek, a raczej na w pełnym tego słowa znaczeniu chleb, razowy. Jak większość przepisów apetycznej Panny Dahl, jest on baaardzo prosty w wykonaniu, nie wymaga zagniatania, a tym bardziej długiego wyrastania ciasta. Zachowuje świeżość nawet do kilku dni, ma lekko wilgotny mięsisty miąższ, i przyjemny delikatny miodowy posmak, wyczuwalny zwłaszcza w chrupkiej skórce. Dla mnie stał się podstawą kanapek z niezawodnym duetem serka ricotta i wędzonego łososia. Z takim śniadaniem łatwiej rozpocząć kolejny dzień, a tym bardziej kolejny mroźny zimowy tydzień. Miłego tygodnia zatem :)

Chleb razowy Sophie Dahl

Składniki:

450 g razowej mąki pszennej lub orkiszowej*
100 g płatków owsianych**
20 ml suszonych drożdży (1 łyżka + 1 łyżeczka)
1 łyżeczka soli morskiej
600 ml ciepłej wody
1 łyżka oleju słonecznikowego
1 łyżka płynnego miodu

W dużej misce wymieszać drewnianą łyżką składniki sypkie: mąkę, płatki owsiane, drożdże i sól. W dużym dzbanku wymieszać ciepłą wodę z olejem słonecznikowym i miodem. Wlać płyn do miski z sypkimi składnikami i starannie wymieszać. Przykryć miskę lnianą ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce na około 20-25 minut do podwojenia objętości.

Kiedy objętość ciasta zwiększy się dwukrotnie, odkryć miskę i wymieszać, aż powróci do początkowej objętości. Przełożyć ciasto do nasmarowanej olejem, minimum 1,5 litrowej formy keksowej (23 x 13 x 6 cm) i ponownie odstawić w ciepłe miejsce na kolejne 20 minut. Wierz chleba można posypać garścią płatków owsianych lub pestek dyni. Piekarnik rozgrzać do 190 C bez termoobiegu. Wstawić formę z ciastem do piekarnika na 60 minut.

* Użyłam 270 g razowej mąki orkiszowej i 170 g razowej mąki pszennej.
** Użyłam otrębów owsianych.

Francja elegancja

2012-02-10T23:24:00.000-08:00

Zwarty treściwy kremowy sernik.
Delikatny czekoladowu mus.
Słowo "mus" w powyższym kontekście może przerażać, ale przecież nie trudnością swojego wykonania (bo postępując zgodnie z poniższym przepisem powinien wyjść tak jak trzeba), ale kompulsywnością konsumpcji, jaka zradza się z połączenia tych dwóch idealnie współgrających ze sobą warstw - tak prostych, a jednocześnie szlachetnych i stylowych.
Istna Francja elegancja!

Przepis na podstawie niezawodnej Kwestii Smaku.

Sernik z musem czekoladowym

Masa serowa:
(składniki powinny mieć temperaturę pokojową)

1 kg twarogu trzykrotnie zmielonego lub twarogu sernikowego z wiaderka
3 łyżki mąki ziemniaczanej lub pszennej
3/4 puszki słodzonego mleka skondensowanego (ok. 400 g)
3 białka
sok wyciśnięty z 1 cytryny lub limonki
2 łyżeczki ekstraktu z wanilii lub cukru waniliowego

Piekarnik nagrzać do 175 C, dno tortownicy o średnicy 24 cm wyłożyć papierem do pieczenia. Do dużego naczynia włożyć ser, mąkę, mleko skondensowane, białka jajek, sok z limonki oraz ekstrakt z wanilii. Zmiksować mikserem na najmniejszych obrotach na gładką jednorodną masę. Przełożyć do tortownicy, wyrównać powierzchnię, włożyć do nagrzanego piekarnika i piec przez 30 minut.

Wierzch masy serowej*:

200 g gęstej śmietany homogenizowanej 12% lub 18%
2 łyżki cukru pudru

Śmietanę wymieszać z cukrem pudrem. Sernik wysunąć z piekarnika, rozsmarować masę śmietanową po wierchu ciasta, ponownie włożyć do piekarnika i piec przez 10- 15 minut (nadal w temperaturze 175 C). Sernik wyciągnąć z piekarnika i ostudzić.

Mus czekoladowy:

150 g drobnego cukru lub cukru pudru
3 jajka (żółtka i białka oddzielnie)
3 żółtka (pozostałe z jajek użytych do masy sernikowej)
1 łyżka kakao
200 ml śmietany kremówki 30%
100 g masła
250 g gorzkiej czekolady

Do metalowej miski wsypać 50 g cukru, dodać 6 żółtek i śmietankę. Miskę umieścić na garnku z lekko wrzącą wodą, tak aby nie dotykała ona powierzchni wody. Mieszać drewnianą łyżką aż masa będzie gorąca. W połowie podgrzewania dodać przesiane kakao. Zdjąć miskę z garnka i od razu dodać pokrojone w kosteczkę masło oraz połamaną czekoladę. Mieszać aż składniki całkowicie się roztopią i połączą ze sobą (jeśli masło i czekolada nie chcą się całkowicie rozpuścić, miskę można ponownie umieścić na garnku z wrzącą wodą).

W oddzielnym naczyniu ubić białka na sztywną pianę, stopniowo dodać pozostałą ilość cukru (100 g) i ubijać kolejne 2- 3 minuty. Ubite białka połączyć z masą czekoladową (która przez ten czas lekko już przestygła) dodając je w trzech kolejnych partiach, za każdym razem bardzo delikatnie mieszając łyżką. Mus wyłożyć na sernik i włożyć do lodówki na minimum 4 godziny, a najlepiej na całą noc. Gdy mus dostatecznie stężeje, obkroić sernik nożem wkoło boków tortownicy, zdjąć obręcz i pozostawić w lodówce do dalszego zastygnięcia. Gotowe ciasto posypać wiórkami z gorzkiej czekolady.

* Można pominąć tę warstwę, jednocześnie piekąc sernik o 10- 15 minut dłużej.

Troszku groszku

2012-02-09T01:47:00.000-08:00

Po raz kolejny w mojej misce wylądowała zupa. To, że zupa to normalne (zwłaszcza o tej porze roku). Ale, że znowu zielona... To już zaczyna zakrawać na jakiś obłęd, albo namacalne uzewnętrznienie moich wiosennych tęsknot... Na szczęście troszku groszku wystarczy, żeby ukoić pragnienie na zielone. Smacznego :)

Krem z zielonego groszku

Składniki:

2 łyżki masła
1 łyżeczka oliwki z oliwek
średnia cebula, drobno pokrojona
opakowanie mrożonego groszku (400 g)
200 ml wody
100 ml białego wina
mleko (nie więcej niż 200 ml)
1/2 łyżeczki słodkiej papryki
szczypta chilli
odrobina soku z cytryny
sól i pieprz do smaku
posiekany szczypiorek do podania

W garnku z grubym dnem rozpuścić masło, dodać oliwę a po chwili cebulę, gotować na małym ogniu do miękkości przez kilka minut, od czasu do czasu mieszając, nie rumienić. Dodać groszek, wlać wodę i wino, zwiększyć ogień i gotować okolo 10 minut, aż groszek będzie miękki. Garnek zdjąć z ognia, odłożyć kilka łyżek groszku do przybrania, pozostałą część zmiksować blenderem na gładkie puree. Ponownie zagotować, dodać mleko w takiej ilości aby powstała zupa o konsystencji kremu. Doprawić solą, pieprzem, odrobiną soku z cytryny, słodką paryką oraz chilli. Zupę podawać posypaną szczypiorkiem oraz groszkiem w towarzystwie chrupiących grzanek.

Odrobina przyjemności w środku tygodnia

2012-02-08T15:01:00.000-08:00

Środa. Środek tygodnia. Do końca upragnionego weekendu wyczekiwanego już od poniedziałku pozostało jeszcze dwa i pół dnia; w wersji optymistycznej dnia półtorej, no bo środy nie opłaca się już liczyć, a piątek od 16 jest już wolny. Jak więc umilić sobie to niemiłosierne odliczanie? Rolka ciasta francuskiego, jabłko/ gruszka, kilka dodatków, 20 minut w piekarniku, do tego rozkoszny lukr i od razu czekanie staje się słodsze. I przyjemniejsze. Polecam, nie tylko w środku tygodnia :)

Rożki francuskie z owocami
(przepis na 15 sztuk)

Wersja z jabłkiem:

1 małe jabłko, obrane i pokrojone w drobną kosteczkę
1 łyżka brązowego cukru
1/4 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżki mąki pszennej

Wersja z gruszką:

1 mała gruszka, obrana i pokrojona w drobną kosteczkę

1 łyżka brązowego cukru

ziarenka z połowy laski wanilii, lub 1/2 łyżeczki cukru waniliowego

1/2 łyżki mąki pszennej

Ponadto:

opakowanie ciasta francuskiego (270 g)

sok i skórka otarta z połowy cytryny

1 jajko roztrzepane z 1 łyżką mleka do posmarowania rożków

Przed przystąpieniem do robienia rożków należy wyciągnąć ciasto francuskie z opakowania i pozostawić w temperaturze pokojowej do ocieplenia na około 20-30 minut. W międzyczasie przygotować nadzienie.

Pokrojone jabłko wymieszać z 1 łyżką cukru, cynamonem oraz 1/2 łyżki mąki pszennej. Gruszkę podobnie wymieszać z 1 łyżką cukru, ziarenkami wanilii i 1/2 łyżki mąki pszennej. Sok i skórkę z cytryny podzielić po połowie pomiędzy nadzienie jabłkowe i gruszkowe, wymieszać.

Płaty ciasta podzielić na kwadraty, rozłożyć farsz i skleić lekko dociskając brzegi tak aby powstały trójkąty (gdyby brzegi ciasta nie chciały się sklejać, można je delikatnie posmarować wodą lub białkiem). Wierzch posmarować jajkiem wymieszanym z mlekiem. Przełożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Przed samym pieczeniem za pomocą noża należy zrobić małe otworki wentylacyjne, po 3 w każdym rożku (dzięki temu unikniemy ryzyka otrzymania podmoczonego spodu). Piec ok. 20 minut temperaturze 220 C na złoty kolor. Po lekkim przestudzeniu polukrować. Podawać świeżutkie.

Pochwała prostoty

2012-02-07T15:00:00.000-08:00

Niejednokrotnie zapraszając gości chciałoby się zabłysnąć swoimi umiejętnościami kulinarnymi najwyższych lotów. Stąd wielogodzinne stanie przy garach, mieszanie w kotłach, wdrażanie wielowątkowych przepisów, dodawanie ingrediencji których zdobycie w polskich sklepach graniczy z cudem, a sami zaproszeni nawet nie są świadomi istnienia takowych wyszukanych komponentów... A wszystko po to by doprowadzić do obłędu kubki smakowe miłych odwiedzających, udzielić kilku dokładek, podzielić się oryginalną recepturą ze zgromadzonymi, i usłyszeć niekończące się "achy" i "ochy" na temat niezwykłości doznań smakowych towarzyszących wysublimowanej konsumpcji owej frymuśnej potrawy. A gdzie pochwała prostoty? Smaków znanych, co nie znaczy banalnych, docenianych bo robionych własnoręcznie, wytęsknionych bo coraz częściej wypieranych przez fastfudowe substytuty dobrego jedzenia, nostalgicznych bo przywodzących na myśl dzieciństwo... Ja sprezentowałam moim gościom świeżo upieczony domowy chleb z chrupiącą skórką, swojski smalczyk mego Rodziciela i ogórki kiszone, też domowej roboty. W zasadzie więcej nie było trzeba, a i tak wszystko sprowadza się do tego, że ważne jest to z kimś się je, a nie co stanowi zawartość talerza. Smacznego:)

Chleb bez zagniatania z chrupuiącą skórką
(wersja podstawowa chleba o którym pisałam tutaj)

Składniki:

400 g mąki orkiszowej chlebowej (ewentualnie pszennej chlebowej, typ 750 lub 850)
1 łyżeczka soli
1/4 łyżeczki suchych drożdży (lub 5 g świeżych drożdży)
300 ml chłodnej wody
1 łyżeczka czarnuszki
1 łyżka ziaren słonecznika

Mąkę przesiać do dużej miski, dodać sól i drożdże (w przypadku świeżych drożdży wystarczy je tylko pokruszyć). Wszystko razem wymieszać. Następnie wlać wodę, ponownie wszystko wymieszać do połączenia się składników- ciasto powinno być klejące. Miskę z ciastem przykryć i odstawić do wyrośnięcia w temperaturze pokojowej, najlepiej na noc, na 12-18 godzin.

Po tym czasie wyłożyć ciasto na stolnicę oprószoną mąką. Złożyć boki ciasta formując kulę i umieścić ją łączeniem do dołu na czystej ściereczce kuchennej, również oprószonej mąką. Przykryć ciasto bokami ściereczki i zostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia na 1-2 godziny.

Pół godziny przed końcem wyrastania ciasta nagrzać piekarnik do 240- 250 C, pamiętając o tym, aby ustawić kratkę w dolnej 1/3 części piekarnika; ustawić na niej naczynie żaroodporne o średnicy ok. 21-24 cm.

Ostrożnie wyjąć gorące naczynie z piekarnika, zdjąć pokrywę i umieścić w naczyniu ciasto, tym razem łączeniem do góry, posypać czarnuszką oraz ziarnami słonecznika. Naczynie ponownie przykryć i piec przez 30 minut. Następnie zdjąć pokrywę i kontynuować pieczenie jeszcze przez 15-30 minut do momentu, kiedy chleb będzie dobrze zrumieniony (aby unikną zbytniego przypieczenia skórki, można ją przykryć arkuszem folii aluminiowej).

Po wyjęciu naczynia z chlebem z piekarnika już po kilku minutach można podważyć bochenek nożem i odłożyć do całkowitego ostudzenia, na około 1 godzinę.

Zielone oczko

2012-02-06T00:03:00.000-08:00

Kiedy zima tak nieugięcie i mroźnie trzyma, coraz bardziej tęsknię za wiosną szukając jej substytutów chociażby w postaci talerza intensywnie zielonej szpinakowej zupy. Do tego łyżka łagodnej kremowej ricotty i powstaje prawdziwe zielone oczko. Charakteru nadaje chrupiąca, temperamentnie pikantna hiszpańska kiełbaska chorizo podsmażona na patelni, moje ostatnie krótkie i pękate odkrycie kulinarne. A całość na podstawie przepisu Annie Bell i książki jej autorstwa, o której pisałam tutaj. Gorrrąco polecam!!!

Zupa szpinakowa z ricottą i kiełbaską chorizo

Składniki na 2 porcje:

25 g masła
1 duża cebula, obrana i drobno posiekana
75 ml białego wina
0,5 l bulionu drobiowego
250 g szpinaku
40 g natki pietruszki
1/4 łyżeczki soli
odrobina soku z cytryny
pieprz do smaku

Do podania:

2 łyżki ricotty
kiełbaska chorizo, pokrojona w cienkie plasterki*

Masło roztopić w dużym rondlu na najmniejszym ogniu, włożyć cebulę, posolić, smażyć 10- 15 minut, aż cebula zmięknie i stanie się syropowata (od czasu do czasu zamieszać, by się nie zrumieniła). Wlać wino, zwiększyć ogień, gotować, aż połowa odparuje. Wlać bulion drobiowy, doprowadzić do wrzenia, dodać szpinak i połowę natki pietruszki. Ponownie zagotować, przykryć i gotować na małym ogniu 10 minut. Po kilku minutach zamieszać zupę, żeby zanurzyć liście. W ostatniej minucie dodać pozostałą natkę, zmiksować zupę w blenderze. Doprowadzić do smaku czarnym pieprzem i ewentualnie odrobiną soli.

Delikatnie podgrzać zupę, wcisnąć trochę soku z cytryny (zbyt wczesne dodanie soku może spowodować, że zupa straci kolor). W międzyczasie na patelni na małym ogniu podsmażyć plasterki kiełbaski chorizo, tak aby wytopił się tłuszcz i stała się ona chrupiąca. Do misek nałożyć po łyżce serka ricotta, wlać zupę, ułożyć plasterki chorizo.

*Zamiast chorizo można użyć plasterków chudego wędzonego boczku bez skóry, również usmażonych na suchej patelni - tak właśnie podaje oryginalny przepis.

Smaczne wypełnienie

2012-02-03T00:48:00.000-08:00

Kolejna propozycja na smaczne wypełnienie drugośniadaniowego pudełka co rano tęsknie zionącego wygłodniałą pustką. Do przygotowania dzień wcześniej, bardzo łatwa, bardzo smaczna i bardzo zdrowa bomba białkowa. Może i brzmi to banalnie, ale znakomicie sprawdza się jako apetyczny zapełniacz burczącego brzuszka. Polecam!

Sałatka z tuńczyka i soczewicy

Składniki:

1/3 szklanki suchych ziaren zielonej soczewicy
puszka tuńczyka w kawałkach w oleju lub sosie własnym*
pół żółtej papryki, pokrojonej w paseczki
pół czerwonej cebuli, drobno posiekanej
kilka pędów szczypiorku odciętych z cebuli dymki, drobno pokrojonych
3 łyżeczki musztardy francuskiej z ziarenkami gorczycy
2 łyżeczki dowolnej musztardy, np. typu krem z gorczycy
sól i pieprz do smaku

Soczewicę opłukać, ugotować al dente w niewielkiej ilości osolonej wody na małym ogniu, opłukać i ostudzić. Tuńczyka odsączyć z oleju/ zalewy, delikatnie rozdrobnić widelcem i dodać do soczewicy razem z papryką, czerwoną cebulą, szczypiorkiem i obiema musztardami. Doprawić do smaku solą i pieprzem. Odstawić na około 20 minut do lodówki aby smaki się połączyły.

*W przypadku tuńczyka w sosie własnym należy dodać 2- 3 łyżki oliwy z oliwek.

Szafranowe pappardelle

2012-02-01T00:31:00.000-08:00

Ostatnio było domowe tagliatelle, teraz pora na bardziej korpulentne pappardelle, czyli szerokie wstążki makaronowe, oczywiście również własnej roboty, z dodatkiem szafranu nadającego tasiemkom głębokiej żółtej barwy. Filigranowe niteczki tej przyprawy posiadają niesamowite właściwości, nadając potrawie, składającej się nawet z najprostszych składników, odrobinę wyrafinowania i szlachetności. Może to ze względu na osobliwy sposób, w jaki otrzymywany jest szafran? Tę jedną z najdroższych przypraw świata uzyskuje się ze słupków krokusów specjalnej odmiany, które zbierane są ręcznie wczesnym rankiem, kiedy kwiaty otwierają swe pąki, następnie poddawane są one procesowi suszenia, podczas którego tracą 80% swojej wyjściowej wagi, zmieniają barwę na brunatnoczerwoną oraz nabierają charakterystycznego zapachu. Aby otrzymać 1 kg szafranu, potrzebnych jest aż 200 000 kwiatów krokusa, stąd za 0,5-gramowe opakowanie trzeba zapłacić ok. 13 zł. Taka ilość wystarczy jednak aby wzbogacić wieeeele potraw. Więcej na temat szafranu można przeczytać tutaj, a tymczasem przedstawiam przepis na doskonałą fuzję smaków: jędrna pieczarka, delikatna słodka śmietanka i wytrawne białe wino znajdujące upodobanie w ramionach szafranowego pappardelle. I znowu wszystko przez Pana D'Acampo...

Świeże szafranowe pappardelle z sosem śmietanowo-grzybowym

Szafranowe pappardelle na dwie porcje:

1 średnie jajko
szczypta szafranu, sproszkowanego np. w moździerzu
100 g mąki pszennej
szczypta soli
1 łyżeczka oliwy extra vergine

Jajko lekko ubić ze sproszkowanym szafranem. Do dużej miski przesiać mąkę, zrobić w środku dołek, dodać ubite jajko, sól, oliwę i zamieszać razem trzonkiem drewnianej łyżki, zagarniając mąkę do środka. Gdy składniki się połączą, zagnieść ciasto do momentu uzyskania spoistej konsystencji. Następnie wyrabiać ok. 6 minut. Z ciasta uformować kulę, owinąć folią spożywczą i włożyć do lodówki na 20 minut.

Schłodzone ciasto wyłożyć na stolnicę oprószoną mąką, rozwałkować, często odwracając, na bardzo cienki arkusz ciasta. Zwinąć płat ciasta rozpoczynając od jednego brzegu do środka, a potem od drugiego. Długim ostrym nożem dobrze posypanym mąką pociąć zwinięte ciasto w paski o szerokości 1,5 cm. Wsunąć nóż pod zwinięty płat ciasta, ustawiając brzeg ostrza pośrodku zwojów. Delikatnie unieść nóż, a wstęgi makaronu opadną po po obu stronach. Przenieść pappardelle na powierzchnię oprószoną mąką i pozostawić do lekkiego przeschnięcia. W trakcie przygotowywania sosu ugotować makaron al dente we wrzącej osolonej wodzie, odcedzić. Należy pamiętać, że świeży makaron gotuje się znacznie szybciej niż suszony.

Sos:

2 łyżki masła
1 łyżka oliwy z oliwek
1 czerwona cebula, obrana i drobno posiekana
100 g małych pieczarek, umytych, oczyszczonych i poćwiartowanych
25 ml białego wytrawnego wina
75 ml śmietany kremówki
2 łyżki świeżo posiekanej natki pietruszki
sól i pieprz do smaku

Masło i oliwę roztopić na dużej patelni na małym ogniu, dodać posiekaną cebulę i smażyć przez 3 minuty od czasu do czasu mieszając. Wrzucić pieczarki, przyprawić solą i pieprzem, dusić przez kolejne 5 minut. Wlać wino i podgrzewać jeszcze przez minutę, aby alkohol wyparował. Dodać śmietankę, natkę pietruszki, zamieszać i podgrzewać przez minutę na małym ogniu. Dodać ugotowany makaron, mieszać przez 30 sekund aby sos otulił makaron a smaki się połączyły.

Sernik rozpustnik

2012-01-31T22:42:00.000-08:00

Bo czy może być coś bardziej rozpustnego, demoralizującego wszelkie zasady zdrowego odżywiania, deprawującego nawet najbardziej zagorzałego wyznawcę diet wszelakich, niż jedwabiście kremowy sernik na orzechowo- owsianym spodzie, pokryty warstwą delikatnej śmietanki i ukoronowany solonymi orzeszkami ziemnymi nurzającymi się w sosie toffee? Toż to istny sernik rozpustnik! No, może ustępuje pierszeństwa puchatym pączkom, ale na nie jeszcze przyjdzie stosowna pora... Póki co, przepis na serowe ciasto grzechu warte na podstawie tej strony. A przepis wcale nie jest tak skomplikowany, jakby na to wskazywała długość przepisu. Po stokroć polecam!!!

Sernik rozpustnik

(składniki na formę o średnicy 19- 20 cm)

Wszystkie składniki powinny mieć temperaturę pokojową. Dno formy tortowej należy wyłożyć papierem do pieczenia.

Spód:

opakowanie ciastek owsianych (210g)
50 g solonych orzeszków ziemnych, drobno posiekanych
50 g roztopionego masła

Ciastka pokruszyć (np. w malakserze lub wałkiem w papierowej torebce), wymieszać z roztopionym masłem i tak przygotowana masą wyłożyć dno oraz boki tortownicy do wysokości ok. 1 cm. Na wierzch wysypać drobno posiekane orzeszki ziemne i mocno docisnąć do spodu (orzeszki można również wymieszać z całością masy na spód, zwiększając jednocześnie ilość masła o około 30 g). Wstawić do lodówki na czas przygotowania masy serowej.

Masa serowa:

250 g twarogu trzykrotnie zmielonego lub twarogu sernikowego z wiaderka
125 g serka mascarpone
125 g kremowego lekko słonego serka Philadelphia
1,5 łyżki mąki ziemniaczanej lub pszennej
1/4 puszki słodzonego mleka skondensowanego (130 g)
2 jajka + 1 żółtko
150 g białej czekolady
1 łyżka ekstraktu z wanilii lub 1 łyżka cukru waniliowego

Piekarnik nagrzać do 175 C (bez termoobiegu). Do dużego naczynia włożyć twaróg, serek mascarpone, serek Philadelphia oraz mąkę ziemniaczaną. Ucierać mikserem na małych obrotach do uzyskania jednorodnej gładkiej masy. Stopniowo dodawać mleko skondensowane nie przerywając miksowania. Kolejno wbijać jajka i żółtko miksując przez ok. 30 sekund po każdym dodanym składniku. Czekoladę połamać na kosteczki, rozpuścić w kąpieli wodnej od czasu do czasu mieszając. Dodać do masy serowej razem z ekstraktem z wanilii, delikatnie wymieszać łyżką lub użyć do tego celu miksera (na najmniejszych obrotach). Gotową masę wylać na spód ciasta, wyrównać powierzchnię. Wstawić do piekarnika i pierwsze 15 minut piec w temperaturze 175 C. Następnie zmniejszyć grzanie do 120 C i piec kolejne 90 minut.

Wierzch:

125 g gęstej śmietany homogenizowanej 12% lub 18%
70 g serka Philadelphia (opcjonalnie)
2 płaskie łyżki cukru pudru

Śmietanę wymieszać z serkiem Philadelphia oraz cukrem pudrem. Sernik wysunąć z piekarnika, rozsmarować masę śmietanową po wierchu ciasta, ponownie włożyć do piekarnika i piec przez 15 minut (nadal w temperaturze 120 C). Studzić w wyłączonym piekarniku przez pierwsze 15 minut, następnie stopniowo uchylając drzwiczki studzić kolejne 20 minut. Po tym czasie wyciągnąć do całkowitego ostudzenia, na noc najlepiej wstawić do lodówki (bez obręczy).

Sos toffee ze słonymi orzeszkami ziemnymi:

1/2 szklanki śmietanki kremowej 30% lub 36%
2 łyżki brązowego cukru
2 łyżki płynnego miodu
2 łyżki masła
70 g solonych orzeszków ziemnych, lekko posiekanych

Wszystkie składniki sosu umieścić w rondelku i ciągle mieszając zagotować. Gotować na małym ogniu kilkanaście minut do momentu, aż sos będzie gęsty. Od czasu do czasu zamieszać, aby masa nie przywarła do dna. Ostudzić. Część sosu wymieszać z orzeszkami ziemnymi i udekorować wierzch sernika. Resztą sosu polewać kawałki sernika. Sos można również podgrzać i podawać na ciepło.

Domowe tagliatelle

2012-01-30T20:12:00.000-08:00

Kolejne urzekające danie Gino D'Acampo, które szturmem podbiło moje kubki smakowe. Chrupiące orzechy włoskie, krewetki o delikatnie wyczuwalnej nucie brandy muśnięte sosem śmietanowym w towarzystwie zacnych pomidorków koktajlowych, a to wszystko podane na domowym makaronie tagliatelle. I proszę się nie zrażać, że na "domowym", bo własnoręczne przygotowanie jajecznego makaronu zajmuje około 20 minut. Reszta to krótkie leżakowanie w lodówce, podsuszenie i gotowanie. A jaka satysfakcja, a jaki smak... Sos robi się równie błyskawicznie, a całością to już wypada tylko niespiesznie się delektować. Niezmiernie polecam!

Tagliatelle w sosie śmietanowym z krewetkami i brandy

Domowy makaron tagliatelle:

Składniki i przygotowanie ciasta na makaron tak jak w tym przepisie. Proporcje należy zmniejszyć o połowę.

Schłodzone ciasto wyłożyć na stolnicę oprószona mąką, rozwałkować, często odwracając, na bardzo cienki arkusz ciasta (jak pisze Gino, "tak cienki, że widać przez niego palce"). Zwinąć płat ciasta rozpoczynając od jednego brzegu do środka, a potem od drugiego. Długim ostrym nożem dobrze posypanym mąką pociąć zwinięte ciasto w paski o szerokości 5 mm. Wsunąć nóż pod zwinięty płat ciasta, ustawiając brzeg ostrza pośrodku zwojów. Delikatnie unieść nóż, a wstęgi makaronu opadną po po obu stronach. Przenieść tagliatelle na powierzchnię oprószoną mąką i pozostawić do lekkiego przeschnięcia. W trakcie przygotowywania sosu ugotować makaron al dente we wrzącej osolonej wodzie, odcedzić. Należy pamiętać, że świeży makaron gotuje się znacznie szybciej niż ten suszony.

Sos na 2 porcje:

10 g solonego masła
1 łyżka oliwy z oliwek
1 mała cebulka, obrana i drobno posiekana
20 g orzechów włoskich
100 g surowych krewetek z ogonkami
7 pomidorków koktajlowych, pokrojonych w ćwiartki
20 ml brandy
85 ml śmietany kremówki
1 łyżeczka octu balsamicznego
1 łyżka świeżo posiekanego koperku lub natki pietruszki
sól i pieprz do smaku

Masło i oliwę roztopić na dużej patelni na małym ogniu. Dodać cebulkę i orzechy włoskie, podsmażać przez 10 minut od czasu do czasu mieszając. Zwiększyć ogień, dodać krewetki oraz pomidorki koktajlowe, przyprawić solą i pieprzem, podgrzewać przez około 1 minutę. Wlać brandy i gotować przez kolejną minutę, aby alkohol wyparował. Dodać śmietanę i ocet balsamiczny, podgrzewać przez 2 minuty mieszając. Dodać ugotowany makaron, posypać koperkiem, wymieszać i podgotować na patelni przez około 30 sekund, aby smaki się połączyły.

Bułko z dziurko, czyli bajgiel

2012-01-29T02:03:00.000-08:00

- A co to za bułko z dziurko? - zapytała Babcia.

- Bajgiel.

- Znaczy się obwarzanek taki?

- Nie, bajgiel to bajgiel a obwarzanek to obwarzanek.

- Ale kształt mają ten sam...

- Kształt ten sam, i pochodzenie to samo, bo bajgle prawdopodobnie też narodziły się w Krakowie, chociaż później wraz z emigrantami żydowskimi powędrowały do Stanów Zjednoczonych, ale dziurka mniejsza. I ciasto inne, mięciutkie, ze sprężystą skórką. Taki efekt można osiągnąć obgotowując surowego bajgielka we wrzącej wodzie, a dopiero później piekąc go w piekarniku.

- No to ja poproszę jednego, z solą...

Bajgle

Moje bajgle mają niewielką dziurkę, ponieważ chciałam je również wykorzystać jako pieczywo kanapkowe. Polecam chociaż raz spróbować samodzielnie upiec te złociste oponki. Przepis nieco zmodyfikowany, zaczerpnięty z tej strony.

Składniki na 10 sztuk:

100 g mąki orkiszowej + 400 g mąki pszennej chlebowej
1 łyżka cukru
1 łyżeczka soli
1 i 1/4 łyżeczki suchych drożdży (5g) lub 10 g świeżych drożdży
300 ml wody
1 białko
kilka łyżek ziaren do posypania, np. siemię lniane, mak, sezam lub gruboziarnista sól

Do dużej miski przesiać mąkę, dodać 1 łyżkę cukru, sól i drożdże. Wlać wodę i wyrabiać ciasto przez ok. 5 minut do momentu, aż będzie gładkie i elastyczne. Przykryć ściereczką i pozostawić w ciepłym miejscu do podwojenia objętości (ok. 1,5 godziny).

Następnie wyjąć ciasto na oprószoną mąką stolnicę, podzielić na 10 równych kawałków z których uformować okrągłe bułeczki. Omączonym palcem zrobić dziurkę w środku każdej bułeczki (o średnicy ok. 1,5- 2 cm), odsuwając ciasto na boki formować bajgle i układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Pozostawić do wyrośnięcia na 30 - 40 minut.

Piekarnik nastawić na 200 C. W szerokim garnku zagotować 2- 3 litry wody, dodać 1 łyżkę cukru. Ostrożnie wkładać do wrzącej wody wyrośnięte bajgle, maksymalnie po 4 sztuki, gotować 1- 2 minuty z każdej strony. Wyjąć i ułożyć na papierowym ręczniku lub ściereczce do lekkiego osuszenia. Przełożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, posmarować białkiem i posypać nasionami. Piec przez 15- 20 minut do uzyskania złotego koloru.

A oto moje propozycje na bajglowe kanapki:

Bajgle z siemieniem lnianym
serek ricotta
wędzony łosoś
koperek

Bajgle z solą gruboziarnistą
ser mozzarella
pomidor
bazylia
oliwa truflowa

Bajgle z makiem

kremowy kozi serek

suszone pomidory
miód

Na zielono

2012-01-27T23:07:00.000-08:00

Kolejne szybkie obiadowe danie, a jeśli szybkie to makaronowe. Czas w którym będzie gotowało się buctaini w zupełności wystarczy do przygotowania pesto, tym razem na zielono, z rukoli oraz kaparów. Polecam!

Bucatini z zielonym pesto

Składniki na 2 porcje:

150 g makaronu bucatini lub spaghetti
garść rukoli (ok. 50 g)
2 łyżki pestek z dyni
1/2 rozgniecionego ząbka czosnku
1/4 szklanki oliwy extra vergine
1/4 szklanki startego parmezanu
1 łyżka kaparów
sól i pieprz do smaku

Zagotować ok. 2 litry wody, posolić 2 łyżeczkami gruboziarnistej soli, ugotować makaron al dente. W międzyczasie dokładnie zmiksować rukolę, pestki dyni, czosnek, oliwę, parmezan oraz kapary; doprawić solą i pieprzem do smaku. Makaron odcedzić, wymieszać z pesto, posypać tartym parmezanem.

O co tyle szumu?

2012-01-25T22:48:00.000-08:00

Śledząc różne blogi kulinarne, z mniejszą lub większą częstotliwością, zauważyłam że niemal na każdym z nich gości kultowy, a liczba takowych postów na to właśnie wskazuje, przepis na chlebek bananowy Sophie Dahl. Osoby panny Dahl nie trzeba chyba przedstawiać (jeśli należysz do nielicznych wyjątków, kliknij tutaj). Jej książka pt. "Apetyczna Panna Dahl", która zadebiutowała na polskim rynku w październiku ubiegłego roku, zdobyła nie tylko żołądki ale przede wszystkim serca rodzimych czytelników, zachwycając swoim bezpretensjonalnym stylem, prostotą wykonania proponowanych potraw, szczyptą anegdot i wspomnień z własnego życia, oraz wysmakowaną oprawą graficzną. Publikacji tej nie mogło zabraknąć i w moim kulinarnym księgozbiorze, ale do ciasta bananowego jakoś nigdy nie było mi po drodze. Bo jeśli banany, to tylko w swojej pierwotnej formie, mocno dojrzałe z masą plam i przebarwień na skórce, niczym na dłoniach nadszarpniętych upływem czasu... Dla niektórych mogące wydawać się zupełnie bezużytecznymi bananami, ale dla mnie po prostu idealne, słodkie, rozkosznie rozpływające się w ustach. Tym razem postanowiłam je zutylizować w inny niż zazwyczaj sposób i pokusić się o to proste, acz urocze ciasto. Muszę przyznać, że pierwsze co mnie urzekło to oczywiście jego zniewalający zapach. Z niecierpliwością więc oczekiwałam aż ostygnie i będę mogła dokonać subiektywnej jego oceny...

No bo o co tyle szumu? O kawałek ciasta z bananami? Jego smak mnie nie zaskoczył, bo intensywnie bananowy, bo mocno słodki (może aż "za", nawet po mimo mniejszej ilości użytego cukru), ale jest w nim jakiś urok któremu ciężko się oprzeć. Sprawia on, że nie ma osoby która nie sięgnęłaby po kolejny kawałek popijając go gorzką herbatą, kubkiem parującego mleka, czy smarując masłem tak jak panna Dahl. Idealne na nocne kuchenne pogaduchy, takie sielskie, przywodzące na myśl czasy dzieciństwa, kiedy wpadało się w biegu do kuchni porywając kawałek podwieczorkowego ciasta i z powrotem wracało do zabawy na polu. Od siebie dodałabym ziarna słonecznika, do posypania po wierzchu, a może i nawet dodałabym je do środka? Ale wtedy to byłby już zupełnie inny przepis. Poniżej podaję ten oryginalny, autorstwa Sophie Dahl.

Chlebek bananowy Sophie Dahl

Składniki:

75 g miękkiego masła
4 dojrzałe banany
150 g cukru trzcinowego
1 jajko
1 łyżka ekstraktu waniliowego lub opakowanie cukru waniliowego (16g)
1 łyżeczka sody oczyszczonej
szczypta soli
170 g mąki orkiszowej lub zwykłej pszennej

Piekarnik rozgrzać do 180 C. Keksówkę o długości 20- 24 cm wysmarować masłem.
W dużej misce rozgnieść banany, utrzeć z masłem, cukrem, jajkiem i ekstraktem waniliowym. Dodać sodę oczyszczoną i szczyptę soli, następnie ostrożnie wmieszać mąkę. Przełożyć masę do przygotowanej foremki. Piec prze 1 godzinę, wyciągnąć z piekarnika i odstawić do ostygnięcia.

Jamie's filo paj

2012-01-24T23:19:00.000-08:00

Książkę Jamie Olivera "Jamie's 30 Minute Meals" (w Polsce wydanej jako "30 minut w kuchni") posiadam już od dawna, jednak dopiero teraz uało mi się z niej skorzystać. Wybór padł na "spinach & feta filo pie", czyli rodzaj wytrawnego wypieku ze szpinakiem i fetą na bazie ciasta filo. Danie dosyć proste, w miarę szybkie i przede wszystkim smaczne. Jedynym problemem jakie może ono przysporzyć to zdobycie samego ciasta filo, które jest dostępne w nielicznych delikatesach. Można oczywiście pokusić się o własnoręczne wykonanie ciasta, jednak jest ono jednym z trudniejszych kulinarnych wyzwań. Jeśli więc już uda się zdobyć mrożony produkt, to po rozmrożeniu można przechowywać ciasto w lodówce maksymalnie 24 godziny, szczelnie owinięte, np. w lnianą ściereczkę, aby nie wyschło. Własnoręczne i błyskawiczne przygotowanie ciasta przez Jamiego można obejrzeć tutaj i tutaj, natomiast niektóre przepisy z książki w oryginalnej wersji językowej dostępne są tutaj. Polecam, zwłaszcza na ciepło, kiedy wierzchnia przypieczona warstwa ciasta filo jest nieziemsko chrupiąca!

Paj z ciasta filo ze szpinakiem i serem feta

Składniki na 3- 4 porcje:

(w porównaniu z oryginalnym przepisem proporcje zostały zmniejszone o połowę; zarówno patelnia jak i forma miały średnicę ok. 20 cm)

250 g świeżych liści szpinaku, umytych i osuszonych
łyżka oliwy z oliwek + łyżeczka masła
3 jajka
150 g sera feta
50 g sera Cheddar lub innego żółtego sera, startego na tarce o drobnych oczkach
50 g pestek dyni lub orzechów piniowych uprażonych na suchej patelni
1 łyżeczka suszonego oregano
skórka otarta z połowy cytryny
kilka arkuszy ciasta filo (ok. 130 g)
pieprz cayenne
szczypta gałki muszkatołowej
sól i pieprz do smaku

Piekarnik nastawić na 200 C. Na patelni rozgrzać oliwę z oliwek, wrzucić szpinak i smażyć kilka minut do momentu aż zwiędnie. Dodać łyżeczkę masła, oprószyć gałką muszkatołową, wymieszać, zdjąć z ognia i lekko przestudzić. W misce roztrzepać jajka, dodać pokruszony ser feta, straty ser Cheddar, pestki dyni, skórkę cytrynową oraz szpinak. Doprawić suszonym oregano, pieprzem i odrobiną soli.

Zgnieść spory arkusz papieru do pieczenia w kulkę, zmoczyć pod zimną wodą, odcisnąć jej nadmiar i tak przygotowany papier rozłożyć na blacie kuchennym. Skropić oliwą z oliwek (można ją równomiernie rozsmarować pędzelkiem) i w zależności od wielkości arkuszy ciasta filo, położyć jeden z nich lub cztery mniejsze tak, aby ich boki na sibie zachodziły tworząc prostokąt którego krótszy bok będzie dłuższy od śrenicy patelni. Skropić oliwą z oliwek, oprószyć solą i pieprzem cayenne, położyć kolejny arkusz ciasta i powtórzyć powyższe czynności aż do uzyskania 3 warstw. Chwytając za rogi papieru, delikatnie przenieść ciasto filo na patelnię, wyłożyć farsz.

Przykryć nadzienie częściami ciasta filo wystającymi poza patelnię. Zbędne kawałki papieru do pieczenia odciąć nożyczkami.

Podgrzewać na małym ogniu kilka minut do momentu lekkiego zrumienienia się spodu. Jeśli patelnia jest żeliwna, całość włożyć do piekarnika, jeśli nie- delikatnie przenieść do naczynia żaroodpornego. Piec ok. 18- 20 minut aż wierzch ciasta będzie delikatnie przyrumieniony. Podawać w towarzystwie sałaty z pomidorkami koktajlowymi.

Ostatnio wzięło mnie na zupy...

2012-01-22T23:11:00.000-08:00

... a to za sprawą książki Annie Bell prezentującej, jak głosi podtytuł, ponad 100 przepisów na smaczne i inspirujące dania tego typu. Osobiście nigdy nie należałam do entuzjastów zup, zwłaszcza tych typowo polskich (nie mówiąc już o tym, że jestem zdeklarowaną antyfanką rosołu z makaronem), ale odkąd odkryłam niekończące się możliwości kombinacji składników, różnorodność ich struktur i sposobów podania, po prostu nie mogę się bez nich obejść. A zwłaszcza w zimie, kiedy talerz gorącej zupy z dodatkiem chrupkich grzanek może stać się znakomitym rozgrzewającym samodzielnym i szybkim posiłkiem.

A czym właściwie jest zupa? "W gotowaniu jest zawsze element mody, a zupy poddają się temu bardzie niż inne potrawy ..., również sama definicja zupy w ostatnich latach nabiera szerszego znaczenia. Moim zdaniem linia podziału pomiędzy "czy to zupa, czy nie zupa?" zależy od tego, czy nalewa się ją, czy też nie, na gniecione ziemniaki [i tu słyszę głośny sprzeciw niektórych osobników płci męskiej z mojej rodziny] lub ryż. Jeśli, niezależnie od gęstości, je się ją łyżką z dodatkiem chleba, wtedy moim zdaniem jest to zupa." Dla niektórych definicja ta może wydawać się kontrowersyjna, tym bardziej, że wśród przepisów Pani Bell znajduje się i ten na nasz polski bigos, który zaklasyfikowałabym raczej jako "danie jednogarnkowe" (pałaszowane przeze mnie widelcem, więc wymogów zupy nie spełniające). Niemniej jednak, jakakolwiek, w mniemaniu autorki, definicja zupy by nie była, do książki warto zajrzeć.

Przepisy zostały podzielone w sposób przywodzący na myśl przechadzkę główną ulicą w starym stylu. Jest więc warzywniak, sklep z nabiałem sklep rybny, mięsny, spożywczy oraz piekarnia, a poszczególne produkty grają pierwsze skrzypce w zaprezentowanych zupach. Mało tego, do wielu z nich zaproponowane zostały dodatki, dzięki którym zupa nie jest już zwykłą zupą, ale pełnowymiarowym daniem głównym. W kolejnych działach można więc spotkać pomidorowe consomme w towarzystwie bruschetty z puree z fasoli i jarmużu, rosyjską zupę wiśniową z pasztecikami serowymi, łososia z bulionem szafranowym z dodatkiem ryżu smażonego z jajkami, bulion z buraków ze stekiem i kremem chrzanowym, zupę pomidorową z zieloną soczewicą podawaną z szaszłykami krewetkowymi, czy też knedle z boczkiem i szałwią w bulionie. Koniec książki został natomiast zwieńczony przepisami na podstawowe buliony: drobiowy, warzywny i rybny.

Polecam zatem nie tylko miłośnikom zup wszelakich, bo i chłodnik, i zupa typu krem czy gulaszowa obecne tu są, ale również poszukującym niekonwencjonalnych rozwiązań i nowych smaków pochodzących z całego świata. Dla oka też znajdzie się coś miłego, co z resztą widać na załączonych zdjęciach. Więcej o samej autorce można przeczytać tutaj. Ja zdążyłam już przetestować dwa przepisy Pani Bell, obydwa bardzo łatwe i szybkie. Jeden z nich znajduje się tutaj, a kolejny poniżej. Polecam, zarówno publikację jak i przepisy:)

Zupa kalafiorowa na białym winie z pesto pistacjowo - pietruszkowym

W oryginalnym przepisie zupa podawana była z dodatkiem pesto kolendrowego. Z powodu braku wszystkich składników stworzyłam własną wersję zielonego pesto, które równie dobrze pasuje znakomicie podkreślając oryginalny smak zupy.

Pesto:

(wszystkie składniki połączyć ze sobą, najlepiej w moździerzu, lub zmiksować)

3 łyżki obranych pistacji
3 łyżki natki pietruszki
3 łyżki oliwy extra vergine
1/2 rozgniecionego ząbka czosnku
1/2 łyżeczki skórki startej z cytryny
szczypta soli i pieprzu

Składniki na 4 porcje:

30 g masła
1 cebula, obrana i posiekana
1 mały kalafior, podzielony na małe różyczki (ok. 660 g)
100 ml białego wina
700 ml wody
sól, pieprz do smaku

Masło roztopić w garnku z grubym dnem, dodać cebulę, kalafior i białe wino. Gotować 10- 15 minut, od czasu do czasu mieszając, aż kalafior i cebula zmienią zabarwienie na szkliste, nie rumienić. Wlać 700 ml wody, posolić, doprawić pieprzem. Doprowadzić do wrzenia, przykryć, gotować na małym ogniu 15 minut. Zmiksować w blenderze, ponownie zagotować. Podawać z pesto pistacjowo - pietruszkowym.

*"Zupy"

Annie Bell

Wydawnictwo G + J Polska, 2010

Cena: 39,90zł

Pora na tartę

2012-01-21T01:06:00.000-08:00

Pora na pora bo zimowa pora porowi służy. Pora na tartę bo obiadową porą pora najwyższa na ruszt coś wrzucić. Pora na tartę wyłóż i zapiecz. Porcje porowej tarty podawaj.

Tarta z porem i serem pleśniowym o cytrynowej nucie

Smak tarty jest po prostu r e w e l a c y j n y. Męska część konsumujących oczywiście nie omieszkała dodać, że z dodatkiem mięsiwa byłoby już w ogóle suuuper. Jednak moim zdaniem znacznie lepiej sprawdziłyby się kawałki grillowanego łososia. Porcja idealna na 4 osoby, a przepis pochodzi z mojego najnowszego nabytku "Szef kuchni po godzinach" by Gordon Ramsay.

Spód z kruchego ciasta:

(forma o średnicy 24 cm)

250 g mąki pszennej
125 g schłodzonego masła pokrojonego w kostkę
1 jajko
1łyżeczka
40 ml wody

Mąkę przesiać do miski usypując wzgórek, zrobić w nim wgłębienie. Włożyć w nie masło oraz sól rozcierając kostki tłuszczu palcami, po chwili wbić jajko i szybko połączyć składniki na gładką masę stopniowo dodając zimną wodę. Z ciasta uformować kulę, zawinąć w folię spożywczą i włożyć do lodówki na co najmniej 30 minut. W międzyczasie przygotować nadzienie.

Ciasto rozwałkować na podsypanej mąką stolnicy na placek o średnicy nieco większej niż forma na tartę. Zawinąć na wałek i przenieść do formy wysmarowanej masłem wykładając jej dno oraz boki. Spód podziurkować widelcem i wstawić do lodówki na czas nagrzewania się piekarnika do temperatury 190 C.

Formę przykryć kawałkiem papieru do pieczenia, zakrywając również jej boki, całą powierzchnię ciasta obciążyć, np.kulkami ceramicznymi do pieczenia, ryżem lub suchym ziarnem fasoli (zapobiegnie to podnoszeniu się ciasta podczas pieczenia). Tartę wstawić do nagrzanego piekarnika, piec przez 15 minut, następnie ściągnąć obciążenie i piec przez kolejne 12 - 15 minut do uzyskania lekko złotego koloru ciasta. Wyciągnąć i lekko przestudzić aby spód nie namoknął od nadzienia podczas ponownego pieczenia.

Nadzienie:

650 g pora pokrojonego w cienkie plastry*
25 g masła
listki z kilku gałązek tymianku
150 ml śmietany kremówki
3 łyżki startego parmezanu
skórka z 1 cytryny
1 łyżka soku z cytryny
100 g sera z niebieską pleśnią (np. gorgonzola)
1 duże jajko, lekko ubite
sól i pieprz do smaku

Na patelni rozpuścić masło, dodać pokrojone w plasterki pory, listki tymianku, doprawić solą i pieprzem. Przykryć patelnię i smażyć 8 - 10 minut mieszając od czasu do czasu, aż por będzie miękki, ale nie zrumieniony. Zdjąć pokrywę i gotować na dużym ogniu, aby z warzyw odparowała niemal cała wilgoć. Przełożyć do miski i odstawić do ostygnięcia.

Piekarnik nagrzać do 180 C. Wymieszać śmietankę, parmezan, skórkę i sok z cytryny oraz 3/4 pokruszonego sera pleśniowego. Ewentualnie doprawić do smaku, wmieszać jajko. Rozłożyć nadzienie na podpieczonym, lekko przestudzonym spodzie. Na wierzch pokruszyć resztę sera, wstawić do piekarnika i piec przez 35- 40 minut aż masa się zetnie. Tartę odstawić na ok. 5 minut do przestudzenia, podawać posypaną listkami świeżego tymianku.

*Waga wyjściowa moich porów przed obraniem z zewnętrznych liści oraz odcięciu końcówek wynosiła 800 g.

Dla Babci

2012-01-20T02:24:00.000-08:00

Pieczenie sernika zaczynam od wiarygodnego pretekstu, no bo piec sernik tak bez żadnego uzasadnienia... To tylko ujmuje jego wyjątkowości. Tak więc świeże żurawiny przypadkowo spotkane w ulubionym warzywniaku nie mogą skończyć inaczej niż jako zwieńczenie ukochanego ciasta (no bo nie wiadomo, kiedy znowu uda mi się je dorwać); pierwsza dynia przypominająca o nadchodzącej jesieni stanie się podstawą dyniowego rarytasu (no bo jakoś tę jesień trzeba zainaugurować); ostatnie maliny z przydomowego krzaczka wylądują w formie musu na jedwabiście gładkiej powierzchni wybornego deseru (no bo jak teraz ich nie wykorzystam, to kiedy?); a marchewka zalegająca na półkach lodówki aż się prosi by zostać fundamentem spodu marchewkowego dźwigającego na swych barkach kremową masę sernikową. Zaraz, zaraz, a dlaczego marchewka? No bo na oko dobro? Marny pretekst, ale tym razem okazja zaszczytna. No bo dla Babci. Z okazji jej Święta.

Kremowy sernik na marchewkowym spodzie

Spód z ciasta marchewkowego:

75 g drobno startej marchewki
25 g ananasa (świeżego lub z puszki), odsączonego i pokrojonego w dobrą kosteczkę
20 g orzechów włoskich drobno posiekanych
20 g wiórków kokosowych
75 g mąki pszennej (użyłam pół na pół z mąką orkiszową)
1/2 łyżki cukru waniliowego
1/2 łyżeczki przyprawy korzennej
1/2 łyżeczki cynamonu
szczypta soli i sody oczyszczonej
1/4 łyżeczki proszku do pieczenia
1 jajko
50 g brązowego cukru (1/4 szklanki)
50 ml oleju roślinnego lub roztopionego masła

Masa serowa:

250 g serka ricotta lub tłustego trzykrotnie zmielonego sera twarogowego
250 g serka mascarpone
1,5 łyżki mąki ziemniaczanej lub pszennej
pół szklanki cukru
2 - 3 jajka (w zależności od wielkości) + 1 żółtko
40 ml śmietanki kremówki 30% lub 36%
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii lub 1 łyżka cukru waniliowego

Krem na wierzch:

200 g kwaśnej śmietany 18%
2 łyżki drobnoziarnistego cukru lub cukru pudru
szczypta soli

Tortownicę o średnicy 19 - 21 cm wyłożyć papierem do pieczenia. Dno i boki wysmarować masłem. Piekarnik nagrzać do 150 C.Wszystkie składniki na sernik powinny mieć temperaturę pokojową.

Do miski przesiać mąkę, dodać cukier waniliowy, przyprawę korzenną, cynamon, sodę oczyszczoną, szczyptę soli i proszek do pieczenia, wymieszać. W drugim naczyniu ubić jajko do podwojenia objętości. Stopniowo dodawać cukier ubijając do momentu aż masa będzie gładka i puszysta. Nie przerywając ubijania dolewać cieniutkim strumieniem i ciągłym strumieniem olej. Do powstałej masy dodać startą marchewkę, ananasa, posiekane orzechy włoskie i wiórki kokosowe. Delikatnie wymieszać łyżką do połączenia się składników. Dodać zawartość miski z mąką i ponownie delikatnie wymieszać do uzyskania jednolitej masy. Wyłożyć do formy, wstawić do piekarnika, piec przez ok. 40 minut do suchego patyczka. Ciasto wyjąć z piekarnika i przestudzić. W momencie wykładania masy serowej na spód, ciasto może być lekko ciepłe.

Piekarnik ustawić na 175 C. Do misy miksera włożyć mąkę, serki mascarpone i ricottę. Miksować na najniższych obrotach miksera przez około 1 minutę, aż masa będzie jednorodna. Stopniowo dodawać cukier cały czas miksując. Kolejno wbijać jajka i żółtko miksując wolno po każdym dodanym składniku. Na koniec dodać śmietankę oraz ekstrakt z wanilii, delikatnie zmiksować całość. Masę wylać na spód, wyrównać powierzchnię i wstawić do piekarnika. Przez pierwsze 15 minut piec w temperaturze 175 C, następnie zmniejszyć grzanie do 120 C i piec przez kolejne 90 minut.

Kwaśną śmietanę wymieszać z cukrem i odrobiną soli. Sernik wysunąć z piekarnika, rozprowadzić po wierzchu krem i ponownie wstawić do piekarnika. Piec jeszcze przez 15 minut nadal w 120 C. Studzić w wyłączonym piekarniku przez pierwsze 15 minut, następnie stopniowo uchylając drzwiczki studzić kolejne 20 minut. Po tym czasie wyciągnąć do całkowitego ostudzenia, na noc najlepiej wstawić do lodówki (bez obręczy). Udekorować orzechami włoskimi.

Zmodyfikowany przepis pochodzi z tej strony. Proporcje zostały zmniejszone o połowę.

Lady Roszponka

2012-01-19T01:14:00.000-08:00

Intensywnie zielona, o filuternych listkach, delikatnym lekko orzechowym smaku, wielorakich zastosowaniach kulinarnych, no i niezwykle fotogeniczna. Przed Państwem Lady Roszponka! Niekwiestionowana królowa stoisk warzywnych okresu zimowego. Zyskuje przy bliższym poznaniu, nie tylko jako znakomita baza do sałat i zup, ale również może śmiało konkurować ze szpinakiem - spożywana na ciepło po uprzednim mariażu z masłem na patelni. U mnie występuje w stanie płynnym, zatopiona w zupie doskonale wydobywającej jej oryginalny smak. Koniecznie w towarzystwie grzaneczki.

Przepis na podstawie książki "Zupy" Annie Bell, o której wkrótce.

Zupa z roszponki

Składniki na 4 porcje:

250 g roszponki, listki i ładne łodygi
50 g masła
280 g ziemniaków, obranych i pokrojonych w plasterki
1 l bulionu warzywnego
25 g natki pietruszki
czarny pieprz, ewentualnie sól do smaku
kilka łyżek śmietany kremówki lub kwaśnej śmietany

Roszponkę umyć, osuszyć. W dużym rondlu roztopić masło na średnim ogniu, wrzucić roszponkę, mieszać aż zwiędnie. Dodać plastry ziemniaków, gotować 1 minutę, wlać wrzący bulion, gotować do momentu aż ziemniaki będą miękkie. Dodać natkę pietruszki, zmiksować w blenderze, doprawić pieprzem, ewentualnie solą. Ponownie zagotować. Podawać z kleksem śmietany oraz z grzankami z masłem lub łagodnym serem dojrzewającym.

Masz ochotę na tartę?

2012-01-18T00:56:00.000-08:00

A właściwie na mini tarty, kruche tartaletki z ciasta francuskiego z genialnym pesto z suszonych pomidorów. Do tego mozzarella, lub/i ciągnący się Camembert, pomidorki koktajlowe, oregano, rukola... Czy można chcieć czegoś więcej? Z poniższych proporcji możliwe jest również przygotowanie jednej dużej tarty, tak jak w tym przepisie którym się inspirowałam. Gorrrąco polecam!

Tartaletki z ciasta francuskiego z pesto z suszonych pomidorów

Składniki na 6 tartaletek:

opakowanie ciasta francuskiego o wadze 270 g
1 kulka mozzarelli pokrojona w plastry (150 g)
opakowanie pomidorków koktajlowych pokrojonych na połówki lub ćwiartki (250 g)
suszone oregano
sól, świeżo zmielony czarny pieprz
oliwa extra vergine
spora garść rukoli

Pesto z suszonych pomidorów:
(wszystkie składniki zmiksować blenderem na jednolitą masę)

50 g suszonych pomidorów odsączonych z zalewy z ziołami
2 łyżki oleju z zalewy pomidorowej
1 łyżka oliwy extra vergine
4 pomidorki koktajlowe
15 g parmezanu (ok. 1 łyżka z górką)
15 g pestek dyni uprażonych na suchej patelni (ok. 2 łyżki)
1/4 szklanki poszarpanych listków bazylii
sól i świeżo zmielony czarny pieprz do smaku

Piekarnik nagrzać do 200 C. Formy na tartaletki o średnicy ok. 9- 11 cm wysmarowane masłem ułożyć na cieście francuskim do góry dnem i obrysować nożem okręgi o 0,5 cm szersze niż krawędź foremki. Ciastem wyłożyć foremki, na każdą z nich położyć kawałek papieru do pieczenia i obciążyć (aby ciasto zbytnio nie urosło) np. kulkami ceramicznymi do pieczenia, ryżem, suchym ziarnem fasoli, lub inną żaroodporną foremką o mniejszej średnicy. Wstawić do piekarnika i piec przez 20- 25 minut na jasnozłoty kolor. Następnie zdjąć obciążenie i lekko zrumienić samo ciasto jeszcze przez kilka minut.

Wyciągnąć z piekarnika, utworzone w ten sposób tartaletki z ciasta francuskiego przełożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Na każdej z nich rozprowadzić po kilka łyżeczek pesto z suszonych pomidorów, ułożyć po plastrze mozzarelli oraz połówki pomidorków koktajlowych. Oprószyć oregano, odrobiną soli i pieprzu, skropić oliwą extra vergine. Wstawić ponownie do piekarnika i piec przez ok. 7 minut aż ser się roztopi. Podawać posypane rukolą.

Na rozgrzanie

2012-01-16T23:35:00.000-08:00

Odkąd temperatura spadła poniżej zera usilnie poszukuję alternatywnych źródeł ciepła nie będących kocykiem, grzejnikiem tudzież puchatym kotem. No ale ile kubków gorącej herbaty z sokiem malinowym można wypić dziennie? Na szczęście kubki zostały stworzone nie tylko z myślą o gorącej herbacie. Mój zdołał pomieścić rozgrzewającą zupę krem z marchewki i soczewicy z cytrusową nutą delikatnie łechcącą nozdrza. Do tego szczypta imbiru i błogie ciepło staje się wszechogarniające...

Rozgrzewający krem z marchewki i soczewicy z nutą cytrusową

Składniki na duży kubek zupy:

1 łyżka masła
1 łyżeczka oliwy z oliwek
mała cebula pokrojona w kosteczkę
130 g marchewki, obranej i pokrojonej w plasterki
500 ml bulionu warzywnego
50 g czerwonej soczewicy
50 ml soku wyciśniętego z pomarańczy
3 łyżeczki soku z limonki, ew. z cytryny
pół łyżeczki imbiru w proszku
sól i pieprz do smaku
kilka gałązek świeżego tymianku

W garnku z grubym dnem roztopić masło z oliwą, wrzucić cebulkę, delikatnie zeszklić. Dodać plasterki marchewki i smażyć na małym ogniu przez 3 minuty mieszając od czasu do czasu. Dodać imbir, wymieszać, przykryć i dusić do momentu aż marchewka lekko zmięknie. Warzywa zalać bulionem, dodać soczewicę i gotować do miękkości. Zupę zdjąć z ognia, całość zmiksować blenderem. Dodać sok z pomarańczy i limonki, ponownie zagotować na małym ogniu, doprawić do smaku solą i pieprzem. Podawać z listkami świeżego tymianku.

I z czeluści wyłoniła się dynia...

2012-01-15T22:25:00.000-08:00

Nareszcie spadł śnieg. Nareszcie wiadomo, jako pora roku panuje. I noc jakaś sympatyczniejsza, kiedy wokoło biało. Przeczekując poranny atak opadów udałam się do spiżarni w poszukiwaniu czegośtam, kiedy to z ciemnych czeluści spiżarkowych zakamarków wyłoniło się coś pomarańczowego. Zapomniana przez wszystkich dynia przysiadła na najniższej półce dumna z siebie, że znalazła sobie takie lokum na zimowe mrozy. Ale wkrótce do dyni dołączył równie słoneczny kompan, czerwona soczewica, zajmując tym samym umysł i rączki niecierpliwej poszukiwaczki obiadowych ingrediencji. I tak powstało ravioli wypełnione farszem z pieczonej dyni i małych perełek soczewicy. Towarzystwo charakternego parmezanu wyszło im tylko na dobre, a całość stworzyła idealną kompozycję smaków. Nic, tylko się delektować i patrzeć jak za oknem pada śnieg.

Ravioli z dynią i czerwoną soczewicą

Ciasto:

Składniki i wykonanie tak jak w tym przepisie.

Farsz:
(wszystkie składniki wymieszać)

80 g puree z dyni*
100 g ugotowanej al dente czerwonej soczewicy
1 mała cebula drobno pokrojona i zeszklona na łyżce oliwy z oliwek
4 łyżki drobno startego parmezanu
pół łyżeczki gałki muszkatołowej
sól i świeżo zmielony czarny pieprz do smaku

Dodatkowo: 1 roztrzepane jajko, kilka łyżeczek masła, listki świeżej szałwii, starty parmezan, odrobina czerwonego pieprzu

Gotowe ciasto podzielić na 2 części, każdą z nich rozwałkować na stolnicy oprószonej mąką dosłownie na grubość 1mm. Nakładać po łyżeczce nadzienia na jeden z płatów ciasta w odstępach ok. 2-3 cm.

Roztrzepanym jajkiem posmarować miejsca między porcjami farszu. Delikatnie przykryć tę część drugą połową rozwałkowanego ciasta i docisnąć obrzeża pakiecików, starając się aby nie tworzyły się pęcherzyki powietrza wokół farszu. Radełkiem lub ostrym nożem pociąć ciasto na kwadraty z nadzieniem w środku.

Ravioli wrzucić do dużego garnka z wrzącą osoloną wodą i gotować przez 3-4 minuty. Gotowe pierożki wyciągać łyżką cedzakową, podawać polane roztopionym masłem z lekko zrumienionymi listkami świeżej szałwii, oprószone startym parmezanem oraz czerwonym pieprzem.

*Dynię pokroić na niewielkie kawałki, wyciąć środek z pestkami pozostawiając sam miąższ przytwierdzony do skorupy. Ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, piec w temperaturze 200 C do miękkości, przestudzić. Łyżką wybrać miąższ ze skorupy (jeżeli jest to soczysta odmiana dyni, miąższ należy zawinąć w lnianą ściereczkę i mocno odcisnąć cały sok), zmiksować blenderem na puree.

Chandra i rustykalne ciasto z jabłkami

2012-01-14T02:57:00.000-08:00

Co robi kobieta, kiedy dopada ją chandra? a). zajada ją tonami słodyczy, b). topi smutki w alkoholu, c). ogląda komedię romantyczną konsumując przy tym wiktuały wymienione w punkcie a i b, d). czy może rzuca się w wir poświątecznych przecen - jeżeli czas ku temu sprzyjający? Żadna z powyższych odpowiedzi. Kobieta wsiada w samochód, jedzie na drugi koniec miasta, wparowuje do jednego ze sklepów szwedzkiej sieciówki, ostania prosta i co za ulga... W ruch idą sprawne rączki, w torbie lądują rozmaite utensylia kuchenne, humor ulega znacznemu polepszeniu proporcjonalnie do pomniejszenia stanu konta, kobieta odmieniona wraca do domu i piecze. A oto co upiekła...

Zanim przystąpię do właściwego przepisu, słów kilka o składnikach...
Przepis na ucierane, mocno maślane rustykalne ciasto z jabłkami z sosem custard pochodzi z książki "The Cake Stall' z serii The Australian Women's Weekly. W oryginalnym przepisie zostały więc użyte składniki, które są ciężko osiągalne w Polsce (o ile w ogóle dostępne). Zatem "self - raising flour", czyli nic innego jak gotowa mieszanka mąki, sody oczyszczonej i proszku do pieczenia, została zastąpiona tymi właśnie składnikami (z reguły na 150 g mąki przypada po pół łyżeczki dwóch pozostałych ingrediencji). "Custard powder", czyli rodzaj proszku na bazie mąki kukurydzianej, który po wymieszaniu z mlekiem tworzy słodki sos to odpowiednik naszego budyniu w proszku. Natomiast sam "sos custard" to tradycyjny angielski sos do ciast przygotowywany na bazie mleka, mąki, cukru, jajek i wanilii. W poniższym przepisie wersja bardzo uproszczona, również na bazie budyniu.
Efekt finalny modyfikacji - bardzo zadowalający, szczególnie w towarzystwie popołudniowej herbatki. Do kawy również polecam :)

Rustykalne ciasto z jabłkami

Sos custard:

2 łyżki budyniu waniliowego w proszku
30 g drobnego cukru do wypieków lub cukru pudru
250 ml mleka
20 g masła
2 łyżeczki ekstraktu z wanilii

Połączyć budyń z cukrem w rondelku, stopniowo wlewając mleko gotować sos na małym ogniu cały czas mieszając. Doprowadzić do lekkiego bulgotania i zagęszczenia sosu, zdjąć z ognia, wmieszać masło i ekstrakt z wanilii, przykryć folią spożywczą aby nie utworzył się kożuch i odstawić do wystygnięcia.

Ciasto:

200 g miękkiego masła w temperaturze pokojowej
100 g drobnego cukru do wypieków lub cukru pudru
2 jajka
180 g mąki
0,5 łyżeczki proszku do pieczenia
0,5 łyżeczki sody oczyszczonej
20 g budyniu waniliowego
1 duże jabłko ze skórką pokrojone w cieniutkie plasterki
kilka łyżek stopionego masła
2 łyżeczki drobnego cukru do wypieków + 0,5 łyżeczki cynamonu

Piekarnik nagrzać do 180 C. Dno tortownicy o średnicy ok. 20 cm wyłożyć papierem do pieczenia, boki wysmarować masłem.

Masło utrzeć z cukrem na białą i puszystą masę, nadal ucierając dodawać po jednym jajku i miksować do momentu całkowitego połączenia składników. Dodać przesianą mąkę, proszek do pieczenia, sodę i budyń w proszku. Wyłożyć połowę ciasta na dno tortownicy, przykryć sosem custard (jeżeli za bardzo zgęstniał, należy go rozmieszać mikserem), na wierzch wyłożyć pozostałą część ciasta delikatnie rozprowadzając po całej powierzchni. Ułożyć plasterki jabłka, posmarować roztopionym masłem i posypać cynamonem wymieszanym z cukrem. Piec 75 minut (długi czas pieczenia zapobiega powstawaniu zakalca).

Na lepszy początek dnia

2012-01-12T23:09:00.000-08:00

Uwielbiam suszone pomidory, mają iście zniewalający zapach, który natychmiast przyprawia mnie o dobry nastrój. Tym bardziej w pracy, kiedy otwierając pudełko, w którym schowałam swój prywatny kawałek lata, słoneczny aromat uderza w nozdrza z całym impetem. No i te bajeczne kolory, urocze kokardki, soczyste grillowane warzywa... Dla wzbogacenia smaku można również dodać kawałki grillowanego kurczaka, ale zwiększa to ryzyko natarczywości ze strony mięsożernej części współpracowników. Miłego dnia :)

Sałatka z makaronu farfalle z suszonymi pomidorami, grillowaną cukinią i papryką

Składniki na solidną porcję:

60 g kolorowego makaronu farfalle
pół żółtej papryki pokrojonej w dużą kostkę
1 mała cukinia pokrojona w 0,5 cm plasterki
2 łyżki ziaren dyni lub słonecznika uprażonych na suchej patelni
kilka suszonych pomidorów (w oleju z ziołami) pokrojonych w paseczki
garść rukoli
odrobina oliwy z oliwek
szczypta soli

Sos:

(wszystkie składniki wymieszać)

2 łyżki oleju z zalewy pomidorów
1 łyżeczka sosu sojowego lub octu winnego
1 łyżeczka musztardy
kilka kropel sosu tabasco lub ew. 1 łyżeczka pikantnego ketchupu
1-2 łyżeczki suszonego oregano

Makaron ugotować al dente we wrzącej osolonej wodzie, odcedzić, zahartować zimną wodą, skropić oliwą z oliwek i przestudzić.

Paprykę i cukinię zgrillować na suchej patelni (każde z osobna) do momentu aż pojawią się na nich ciemne prążki, delikatnie oprószyć solą, pozostawić do wystygnięcia. Dodać do makaronu razem z suszonymi pomidorami, pestkami dyni oraz rukolą. Zalać sosem, wymieszać, przykryć folią spożywczą i odstawić do lodówki aby smaki się "przegryzły".

Pieczone pierogi - edycja ze szpinakiem

2012-01-11T00:48:00.000-08:00

Feta i szpinak, czyli małżeństwo doskonałe. Dziś oddały się radosnym uciechom pod przykryciem z kruchego ciasta. Pikanterii dodaje obecność tego trzeciego, sezamu, umiejętnie podkręcającego smak. Przymierzają się do konsumpcji... Przyłączysz się?

Pieczone pierogi ze szpinakiem

Ciasto:

Składniki i wykonanie tak jak w tym przepisie.*

Farsz:

200 g mrożonego szpinaku w liściach
2 łyżeczki masła
1 duży ząbek czosnku
100 g sera feta
1 łyżka bułki tartej
szczypta gałki muszkatołowej i pieprzu
sól do smaku (ewentualnie)

Ponadto: pół roztrzepanego jajka wymieszanego z 1 łyżką śmietany, kilka łyżek ziaren sezamu.

Masło rozpuścić na małym ogniu, dodać rozgnieciony ząbek czosnku, lekko zeszklić. Dodać szpinak, od czasu do czasu mieszając gotować do momentu aż odparuje nadmiar wody a masa szpinakowa będzie dosyć gęsta; przestudzić. Dodać pozostałe składniki farszu, wymieszać, ewentualnie doprawić solą.

Na oprószonej mąką stolnicy rozwałkować ciasto na grubość ok. 3 mm, wycinać koła o średnicy 8 cm, nakładać po 2 łyżeczki farszu, formować pierogi dokładnie zlepiając brzegi. Ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i posmarować roztrzepanym jajkiem wymieszanym z 1 łyżką śmietany. Pospać ziarnami sezamu. Piec ok. 30- 40 minut na złoty kolor w piekarniku nagrzanym do 180 C.

*Ze względu na nagły i nieoczekiwany deficyt mąki pszennej, użyłam również mąki orkiszowej jasnej w proporcjach 130 i 70 g; sprawdziło się.

Rigatoni z cukinią, wędzonym łososiem, papryczką chili i skórką cytryny

2012-01-10T00:08:00.000-08:00

Kolejny sprawdzony i bardzo prosty przepis z książki Gino D'Acampo o której pisałam poprzednio. Przygotowanie nie zajmie więcej niż 20 minut. U mnie wersji z makaronu razowego. Bardzo pożywne, zdrowe i kolorowe. Polecam!

Rigatoni z cukinią, wędzonym łososiem, papryczką chili i skórką cytryny

Składniki na 2 porcje:

2 małe cukinie
4 łyżki oliwy z oliwek
papryczka chilli drobno posiekana (bez pestek)
2 łyżki prażonych pestek dyni lub orzeszków piniowych
150 g wędzonego łososia, grubo posiekanego
200 g makaronu rigatoni lub penne (użyłam makaronu razowego)
skórka utarta z połowy cytryny
2 łyżki drobno posiekanego świeżego szczypiorku (zastąpiłam natką pietruszki)
sól do smaku
kilka łyżek płatków parmezanu do posypania

Ugotować makaron al dente we wrzącej osolonej wodzie. W międzyczasie przygotować pozostałe składniki.

Cukinie umyć, zetrzeć na grubej tarce, przełożyć na sito i delikatnie odcisnąć nadmiar wody. Oliwę rozgrzać na dużej patelni i obsmażać cukinię na średnim ogniu przez ok. 3 minuty mieszając od czasu do czasu. Dodać drobno pokrojoną papryczkę chilli, pestki dyni oraz wędzonego łososia - podgrzewać przez kolejne 5 minut. Posolić i odstawić na bok.

Makaron odcedzić, dodać do cukinii razem ze skórką z cytryny oraz szczypiorkiem/ pietruszką, mieszać wszystko na średnim ogniu przez 30 sekund. Podawać posypane płatkami parmezanu. Pałaszować!

Nigdy nie oceniaj książki po okładce

2012-01-09T12:01:00.000-08:00

Przyznaję się do bycia kompulsywną nabywczynią książek o tematyce kulinarnej. Objawia się to m.in. tym, że nie jestem w stanie przejść obojętnie obok księgarni, nie zaglądając czy przypadkiem nie pojawiła się jakaś nowa publikacja. Lista książek, które chciałabym mieć w swoim posiadaniu ciągle rośnie (a są to głównie pozycje anglojęzyczne, bo ciekawsze, bo wydane z pomysłem, bo generalnie lepiej wypadają w porównaniu z tymi made in Poland). Ostatniej soboty krążąc między regałami jednej z krakowskich księgarni i wyszukując wydawniczych nowinek, wpadła mi w ręce niezidentyfikowana jak do tej pory książka pt. "Włoskie dania makaronowe". Widząc jedynie jej grzbiet ochoczo wzięłam do ręki, a zobaczywszy okładkę, niemalże z powrotem odłożyłam na półkę. Jako, że panowie o włoskim typie urody nie bardzo do mnie przemawiają, pomyślałam, że widniejący na obwolucie jegomość (jak głosił podpis, Gino D'Acampo) z włosami na żelu i o spojrzeniu/ uśmiechu, który pewnie roztopił niejedno kobiece serce, nie ma wiele do zaoferowania w dziedzinie sztuki kulinarnej. Jednak wiedziona dziwnym instynktem postanowiłam chociaż ją przejrzeć. I jak bardzo się myliłam...

Urodzony na południu Włoch odziedziczył zamiłowanie do gotowania po swoim dziadku Giovannim, zawodowym kucharzu. Gino również został dyplomowanym kucharzem, pracował w różnych krajach europejskich, m.in. W Hiszpanii, gdzie poznał swoją żonę i razem zamieszkali w Londynie. Po trudnych początkach, dzielny Gino założył firmę zajmującą się dostarczaniem tradycyjnych włoskich produktów do Wielkie Brytanii, wkrótce został również gwiazdą brytyjskiej telewizji i wydał swoją pierwszą książkę, "Fantastico", zwyciężczynię Gourmet Italian Book of the Year w 2007 roku. Kolejne to "Buonissimo", "Dieta Italiana", i w końcu rzeczone "Włoskie dania makaronowe".

W książce można znaleźć 100 przepisów na smaczne, jak mniemam na podstawie wypróbowanych już ravioli, wykwintne, sądząc po wyśmienitych fotografiach, a przy tym bardzo proste potrawy makaronowe (o czym świadczyć będzie przepis w kolejnym poście). Zanim zanurzymy się w tej apetycznej lekturze, warto we wstępie przeczytać kilka słów na temat wartości odżywczych makaronu, a także porady jak przyrządzić doskonałą pastę (o czym pisałam już tutaj na podstawie innej książki). Część właściwa zawiera przepisy na klasyczne dania takie jak carbonarra czy ragu alla bolognese, nowe wydanie popularnych potraw, np. lasagne z pesto, ale w większości znajdują się tutaj niezwykłe połączenia w rodzaju makaronu tagliatelle w sosie tatarskim, słodkich pierogów z owocami kandyzowanymi, czy rigatoni z karczochami, czosnkiem i skórką pomarańczy. To właśnie one sprawiają, że moja wyobraźnia zaczyna pracować na wzmożonych obrotach...

Kolejną ogromną zaletą książki są na prawdę proste przepisy na przyrządzenie świeżego makaronu, dzięki którym satysfakcja z gotowania jest jeszcze większa. Całość podzielona jest na działy takie jak makaron świeży i pierogi (zawierającym m.in. wskazówki jak krok po kroku zrobić jajeczny makaron tagliatelle lub szafranowe pappardelle), przepisy z udziałem makaronu suszonego, jest również makaron zapiekany i na słodko, dania z makaronu na wynos oraz dla alergików, i "tak jak gotowała mama". Każda z receptur opatrzona jest również krótkim komentarzem na temat genezy powstania potrawy.

Gino pisze w swojej książce "Gdybym mógł, jadłbym makaron na śniadanie, obiad i kolację." A ja gdybym mogła, to codziennie testowałabym kolejną potrawę, bo ilość przepisów z etykietką "do wypróbowania" w moim przypadku jest baaardzo duża. Więcej na temat sprawcy całego zamieszania, łącznie z opublikowanymi przepisami, można przeczytać tutaj. A mnie pozostaje tylko się kajać i obiecać, że książki po okładce nie ocenię już nigdy!

"Włoskie dania makaronowe"

Gino D'Acampo

Wydawnictwo G+J Polska, 2011
Cena: 41,90 zł

Ravioli Cię zadowoli

2012-01-08T08:18:00.001-08:00

F a n t a s t i c o p r z e p i s o ! ! ! Aksamitna ricotta w połączeniu z delikatnym mięsem wędzonego łososia umiejętnie pieszczą podniebienie. Do tego sprawdzone dodatki w postaci koperku oraz aromatu cytryny. No i ciasto... Do tej pory miałam okazję wypróbować kilka przepisów na ciasto do ravioli, ale w rezultacie żaden z nich nie dawał tak znakomitego efektu. Odpowiada mi zarówno jego smak, konsystencja, jak i łatwość z jaką się z nim pracuje - rozwałkowane ciasta na cienkie płaty to łatwizna. Ukoronowanie tego fenomenalnego włoskiego dania stanowi kilka nitek oliwy extra vergine, lub roztopione masło w towarzystwie świeżych listków szałwii, całość oprószona kolorowym pieprzem. To ravioli z pewnością Was zadowoli :)

Przepis jest autorstwa Gino D'Acampo i pochodzi z książki "Włoskie dania makaronowe" (o której w następnym poście). Tutaj można obejrzeć cały proces przygotowania ciasta na ravioli (tym razem z farszem z pieczonej dyni, orzechów włoskich i rodzynek- z pewnością wypróbuję), posłuchać uroczego włoskiego akcentu Gino, oraz dowiedzieć się jak NIE wymawiać angielskiego słówka "sheet" (w tym wypadku odnoszącego się do płatów ciasta ;) Gorąco polecam!

Ravioli z ricottą i wędzonym łososiem

Ciasto:

(z podanych proporcji powstało 36 ravioli)

200 g mąki
2 średnie jajka
1/4 łyżeczki soli
2 łyżeczki oliwy z oliwek

Mąkę przesiać na stolnicę, zrobić w środku dołek i wbić jajka. Dodać sól, oliwę i zamieszać razem trzonkiem drewnianej łyżki, zagarniając mąkę do środka. Gdy składniki się połączą, zagnieść ciasto do momentu uzyskania spoistej konsystencji. Następnie wyrabiać ok. 6 minut. Z ciasta uformować kulę, owinąć folią spożywczą i włożyć do lodówki na 20 minut.

Farsz:

250 g ricotty
100 g wędzonego łososia, posiekanego
starta skórka z połówki cytryny
2, 5 łyżki drobno posiekanego świeżego koperku*
sól i pieprz do smaku

Wszystkie składniki farszu wymieszać, przyprawić solą oraz pieprzem, przykryć folią spożywczą i wstawić do lodówki na 10 minut.

Dodatkowo: 1 roztrzepane jajko, oliwa extra vergine lub kilka łyżeczek masła, listki świeżej szałwii.

Ravioli wrzucić do dużego garnka z wrzącą osoloną wodą i gotować przez 3-4 minuty. Gotowe pierożki wyciągać łyżką cedzakową, podawać skropione oliwą extra vergine i oprószone świeżo zmielonym kolorowym pieprzem, lub polane roztopionym masłem z lekko zrumienionymi listkami świeżej szałwii. Buon appetito!

*W oryginalnym przepisie użyto drobno posiekanego szczypiorku.

Hummus to mus

2012-01-07T00:39:00.000-08:00

Bliskowschodnia potrawa na bazie ciecierzycy mająca swe korzenie w Libanie, lubiąca towarzystwo chlebka pita,występująca w różnych wariacjach smakowych. Genialne smarowidło do chleba. Swój osobliwy smak zawdzięcza paście tahini, którą w łatwy sposób można samemu przygotować w domu - wystarczy kilka łyżek uprażonych ziaren sezamu i oliwa extra vergine. Więc jeśli przypadkiem znajdujecie się w posiadaniu puszki cieciorki, hummus to mus! Uwaga, bo potrafi uzależniać:)

Poniższy przepis przygotowałam z gotowanej cieciorki- wersja puszkowa znacznie mniej mi smakuje.
Z podanych proporcji powstaje niewielka porcja pasty.

Hummus

Składniki:

3 łyżki ziaren sezamu
1 łyżka oliwy extra vergine
1 łyżka oleju sezamowego lub oliwy extra vergine*
pół ząbka czosnku
sok wyciśnięty z ćwiartki cytryny
150 g suchych ziaren cieciorki
ok. 80- 100 ml chłodnej wody
sól do smaku

Ciecierzycę namoczyć na noc w zimnej wodzie, wymienić na dużą ilość świeżej i gotować na małym ogniu do miękkości (ok. 2 godzin). Wystudzić. Ziarna sezamu delikatnie zrumienić na suchej patelni, mieszając od czasu do czasu aby jednolicie się uprażyły, następnie przestudzić. Sezam zemleć ręcznym blenderem, dodać łyżkę oliwy extra vergine i dokładnie zmiksować do uzyskania jednolitej konsystencji.

Do powstałej masy dodać olej sezamowy, czosnek, sok z cytryny, dokładnie zmiksować stopniowo dodając cieciorkę, wodę oraz sól do smaku. Odstawić na ok. pół godziny do lodówki aby smaki pasty się połączyły. W przypadku dłuższego przechowywania hummusu w lodówce, należy polać delikatnie wierzch smarowidła oliwą i przykryć folią spożywczą - zapobiegnie to jego wysuszeniu.

*Tym razem użyłam oliwy truflowej, która znakomicie się sprawdziła.

Spaghetti al pesto trapanese

2012-01-06T00:16:00.000-08:00

... czyli spaghetti z pesto trapańskim z pomidorków koktajlowych, czosnku, migdałów i bazylii. Naoczny dowód na to, że można gotować i prosto i presto;) Jeden z przepisów z książki, o której pisałam tutaj. Szybki, łatwy, sycący i znakomity w smaku. W taki dzień jak dziś warto zaserwować sobie odrobinę słonecznej Italii na talerzu. Polecam!

Spaghetti al pesto trapanese

Składniki na 2 porcje:

200 g makaronu spaghetti
2 łyżeczki soli gruboziarnistej
2 garści umytych pomidorków koktajlowych
garść migdałów w płatkach lub orzeszków pinii
3 łyżki oliwy extra vergine
2 ząbki czosnku
garść listków bazylii (ok. pół szklanki)
sól do smaku
kilka łyżek tartego parmezanu

Zagotować ok. 2 litry wody, posolić 2 łyżeczkami gruboziarnistej soli, ugotować makaron al dente. W międzyczasie dokładnie zmiksować pomidorki, czosnek, oliwkę z oliwek, bazylię oraz migdały; doprawić solą do smaku. Makaron odcedzić, wymieszać z pesto, posypać tartym parmezanem. Prawda, że proste?

O makaronie słów kilka - podejście drugie

2012-01-05T05:58:00.001-08:00

Tak jak obiecałam w poprzednim poście, zażarcie drążę temat makaronów.
Wbrew temu co widać poniżej, o makaronie, a zwłaszcza o pasta secca (czyli makaronie suszonym), będzie słów kilka bo to istny temat rzeka. Ponoć Włosi wiedzę na ten temat posiadają w swoim DNA; ja pod wpływem książki o której pisałam tutaj postanowiłam przeprowadzić swój własny risercz* wyłuskując informacje, dzięki którym łatwiej będzie podjąć decyzję jaki makaron wybrać spośród stosów piętrzących się na sklepowych półkach, w jaki sposób go ugotować by nie przeobraził się w mało apetyczną gigantyczną kluchę, i w końcu z jakim sosem zestawić aby stworzyć duet doskonały.

Etap I - zakup
Dobrej jakości makaron typu włoskiego powstaje wyłącznie z wody i mąki zwanej semoliną, produkowanej ze specjalnego gatunku pszenicy durum o bardzo twardym ziarnie (zawiera ona dużo glutenu, czyli białka roślinnego, które umożliwia wyprodukowanie makaronu bez jajek); powinien mieć on szklisty bursztynowy kolor i nie być zbyt łamliwy.

Etap II - gotowanie
Gdy już zaopatrzymy się w odpowiedni makaron, istotne znaczenie odgrywa również sam proces jego gotowania. Z pozoru błahe szczegóły mogą znacznie przyczynić się do poprawy naszych doznań smakowych. A zatem,

garnek- powinien być odpowiednio duży aby pomieścić co najmniej litr wody na 100 g makaronu;
sól- autorka książki "Prosto i presto" stosuje się do Wielkiej Tajemnicy kuchni włoskiej, zgodnie z którą woda do gotowania makaronu posolona grubą solą smakuje zupełnie inaczej, i daje lepszy rezultat, niż ta z dodatkiem soli miałkiej; osobiście nie sprawdzałam różnicy, ale sól gruboziarnistą przezornie zakupiłam ;); pewne jest natomiast, że sól dodajemy dopiero pod koniec procesu zagotowywania wody (dzięki temu szybciej dojdzie do wrzenia ), płaską łyżeczkę na litr wody;
gotowanie- najlepiej w garnku z lekko odchyloną pokrywką; stan wrzenia powinien utrzymywać się non stop; od czasu do czasu należy zamieszać makaron aby gotował się równomiernie; czas gotowania zależy od grubości makaronu (w przypadku, kiedy od razu łączymy makaron z sosem, czas gotowania powinien być krótszy o 1-2 minuty niż ten podany na opakowaniu, ponieważ pasta będzie miała jeszcze okazję osiągnąć właściwy stopień miękkości wchłaniając sos podczas radosnego zjednoczenia z nim na patelni), dobrze ugotowany powinien być oczywiście...
al dente- w dosłownym tłumaczeniu "na ząb", czyli powinien stawiać zębom lekki opór, być jędrny a nie rozklejać się w ustach;
odcedzanie- jeśli makaron został ugotowany z myślą o połączeniu z sosem, najlepiej jest go bezpośrednio dodać do sosu wyławiając łyżką cedzakową do makaronu - dzięki temu sos będzie lepiej "przylegał" do pasty (warto również zachować odrobinę wody z gotowania makaronu- dodanie jej do sosu połączonego już z makaronem zaowocuje lepszą symbiozą obydwu składników); w przypadku innego przeznaczenia makaronu, np. do sałatki, należy go zahartować, czyli opłukać pod zimną bieżącą wodą (usuwając tym samym resztki skrobi) aby nie utracił swej jędrności, oraz skropić oliwą z oliwek dla zachowania wilgotności i uniknięcia sklejenia (w tym celu warto również przełożyć makaron do innego naczynia niż durszlak).

Etap III - dobór sosu
Kolejną ważną kwestią jest umiejętne dobranie odpowiedniego sosu do konkretnego rodzaju makaronu. Jak pisze Pani Lucci, "nic nie jest tu przypadkowe!" Pomiędzy makaronem a sosem po prostu feeling musi być. Spośród rozmaitych kształtów i rodzajów pasty (sami Włosi znają ok. 300) wybrałam te najpowszechniej występujące w polskich sklepach (pomijając muszle conchiglioni oraz rurki cannelloni do faszerowania, i płaty lasagne do przekładania). A oto kilka najbardziej typowych połączeń:

spaghetti idzie w parze sosem carbonara, wszelkiego rodzaju pesto, sosem z pomidorów, owoców morza czy warzyw;
bucatini, czyli "spaghetti z dziurką w środku", najlepiej czuje się w towarzystwie sosów z warzyw;
tagliatelle, fettuccine, pappardelle, innymi słowy makaron - wstążki, idealnie sprawdzi się w otoczeniu sosów z grzybów oraz pomidorów, sosów morskich z dodatkiem ryb i owoców morza, sosów na bazie ziół oraz serów i śmietany, nie pogardzi również towarzystwem karczocha;
rigatoni, penne, tortiglioni czyli "rurki rules", to nieodłączny kompan sosu ragu oraz sosów z warzyw, zwłaszcza z pomidorów, papryki, bakłażanów czy fasoli, lubi także nutę orzechową;
farfalle, popularnie zwany "kokardkami", czuje się jak ryba w wodzie gdy zestawiony z sosem kremowym (śmietana+ser), sosem ze zmiksowanych warzyw, bądź też sosem z warzyw i serów;
fusilli, czyli cieszące się dużą sławą w Polsce świderki,

makarony drobne idealnie się czują mogąc pławić się w zupie, w sosie na bazie roślin strączkowych, tudzież w sosach pomidorowych z udziałem fasoli, groszku lub soczewicy.

Etap IV- konsumpcja
Jakikolwiek komentarz jest zbędny. Po prostu czysta przyjemność...

Już od samego patrzenia na te słoneczne farfocle czuję jak zaczynają buzować endorfiny w mojej krwi (nie mówiąc już o tym, co by się działo gdybym zabrała się za konsumpcję :). A zatem czas przystąpić do gotowania zwłaszcza, że pogoda za oknem nie sprzyja planowanemu długoweekendowemu wyjazdowi na narty. A więc do garów!!!

*Powyższe wywód nie powstałby bez udziału książki "Prosto i presto" Anny Lucci; pouczający również okazał się ten program jak równie ta strona.

O makaronie słów kilka

2012-01-04T00:57:00.000-08:00

Podobno poważne naukowe badania dowodzą, iż zawarte w makaronie węglowodany poprawiają samopoczucie a także zmniejszają ryzyko depresji. Czy tak faktycznie jest, nie wiem, ale z pewnością ryzyko depresji zostanie skutecznie zmniejszone jeśli miało się do czynienia z książką "Prosto i presto" autorstwa Anny Lucci, która donosi o owym odkryciu. Wpadłam na nią zupełnie przypadkiem (na książkę, a nie na Panią Lucci rzecz jasna) i zachwycona oprawą graficzną porwałam natychmiast. A było warto, bo nie jest to jedynie zbiór przepisów na szybkie domowe posiłki rodem z Italii, ale również opis perypetii pewnej Polki, która "zamieszkała w kraju słońca, gdzie śmieje się głośno, kocha gorąco i gotuje szybko"*. I właśnie temu ostatniemu musiała stawić czoła przechodząc kilkuletnią szkołę gotowania pod okiem teściowej, sióstr oraz sąsiadek męża, które zawiązały kuchenno - edukacyjną koalicję zaniepokojone gwałtownym spadkiem wagi Claudio, męża Anny.

Efektem tych zmagań jest właśnie "Prosto i presto" przeplatane ciekawostkami dotyczącymi tradycji kulinarnych rodowitych Włochów (ot chociażby zwyczaj mieszania potraw drewnianą łyżką lub widelcem ze względu na uzyskanie lepszego smaku), przydatnymi wskazówkami (parmezan najdłużej zachowuje swoją świeżość przechowywany w lodówce w lnianej ściereczce, a idealna porcja makaronu spaghetti dla jednej osoby to ta, mieszcząca się w otworze powstałym po przez złączenie naszego palca wskazującego ze środkowym stawem kciuka), czy chociażby odpowiedziami na dręczące pytania typu "Dlaczego pizza Marinara nie ma nic wspólnego z morzem?" (odpowiedź można znaleźć na stronie 196 :).

W książce celowo pominięto przepisy pracochłonne, aby przedstawić te, które są kwintesencją łatwego ale i smacznego gotowania. "Włoska kuchnia dla żyjących w biegu" została więc podzielona na dwanaście grup tematycznych: przekąski, zupy, makarony, ryż, mięso, ryby, jajka, warzywa, sałatki, pizza, sosy oraz desery (brakuje niestety spisu treści, wyszczególniającego wszystkie przepisy). Łącznie 100 potraw niezwykle apetycznie sfotografowanych, stanowiących dowód na to, że urok tkwi w prostocie (czasami wręcz w ascetyźmie, przykładem jest pasta in bianco) - większość z nich można przygotować ze składników, które niemal każdy posiada w lodówce, nie poświęcając całemu procesowi mistrzowskiego przyrządzenia posiłku więcej niż 20 minut. Dodatkowo autorka przybliża zasady wymowy języka włoskiego, uczulając m.in. aby nazwę makaronu "penne" wymawiać zatrzymując na chwilę akcent na głosce "n" lub po prostu ją podwajając, gdy przyjdzie nam zamawiać tego typu danie we włoskiej restauracji. Inaczej możemy się narazić na niekontrolowany wybuch śmiechu kelnera, który przypadkowo jest Włochem (bo "pene" to po włosku "penis").

Więcej na temat książki, przepisów oraz samej autorki można przeczytać tutaj i tutaj. Warto dodać, że "Prosto i presto" znalazła się w finale konkursu na najlepszą książkę kulinarną Gourmand World Cookbook Awards, więc chyba warto do niej zajrzeć (ogłoszenie wyników konkursu już w marcu). Ale nie o tym miało być, a o makaronach... Zainspirowana różnorodnością makaronowych przepisów w wyżej opisanej publikacji, postanowiłam bliżej przyjrzeć się temu tematowi, który jest długi jak nitki spaghetti i zakręcony jak świderki fusilli. Jak widać trochę się rozpisałam, więc wątek będzie kontynuowany w kolejnym poście. Do przeczytania zatem ;)

*"Prosto i presto. Włoska kuchnia dla żyjących w biegu"

Anna Lucci

Wydawnictwo Lucci Editore, 2011
Cena: 36 zł

Pieczone pierogi z fetą i ziemniakami

2012-01-03T02:14:00.001-08:00

Nadal pozostając w klimatach uroczych przekąsek i małych przyjemności przedstawiam przepis Liski na pieczone pierogi z fetą i ziemniakami. Farsz jak dla mnie uzależniający - jeśli w trakcie lepienia pierogów powstrzymacie się od kompulsywnego podjadania, to z podanych, nieco zmienionych proporcji, powinno powstać ok. 20 sztuk. Moim zdaniem lepiej smakują na ciepło, stanowią idealny dodatek do barszczyku, latem do piknikowego kosza - po prostu do łapki i do buzi :)

Pieczone pierogi z fetą i ziemniakami

Ciasto:

200 g mąki
100 g schłodzonego masła
1 łyżka śmietany
1/4 łyżeczki soli
1 roztrzepane jajko (do ciasta dodajemy połowę masy jajecznej)

Nadzienie:

130 g fety
350 g ugotowanych ziemniaków
1 średnia cebula pokrojona w kosteczkę i zeszklona na 2 łyżkach oliwy z oliwek
świeżo zmielony czarny pieprz (według uznania)
świeże lub suszone zioła do smaku, np. rozmaryn, oregano, lub tymianek

Ponadto: pół roztrzepanego jajka wymieszanego z 1 łyżką śmietany, kilka łyżek kminku lub czarnuszki

Mąkę przesiać do miski, dodać masło i posiekać nożem. Połączyć z pozostałymi składnikami zagniatając na gładkie ciasto, z którego należy uformować kulę, zawinąć w folię spożywczą i włożyć na 30 minut do lodówki aby się schłodziła. W międzyczasie przygotować farsz mieszając wszystkie składniki.

Na oprószonej mąką stolnicy rozwałkować ciasto na grubość ok. 3 mm, wycinać koła o średnicy 8 cm, nakładać po 2 łyżeczki farszu, formować pierogi dokładnie zlepiając brzegi. Ułożyć na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i posmarować pozostałą ilością roztrzepanego jajka wymieszanego z 1 łyżką śmietany. Pospać kminkiem lub czarnuszką - niestety ja zapomniałam :( Piec ok. 30- 40 minut na złoty kolor w piekarniku nagrzanym do 180 C.

Rożki francuskie ze szpinakiem i gruszką gotowaną w słodkim syropie, czyli małe przyjemności - odsłona druga

2012-01-02T00:51:00.000-08:00

W mojej lodówce nie może zabraknąć rolki ciasta francuskiego. Niezastąpione w przypadku wizyty nieoczekiwanych gości, nagłego napadu głodu często idącego w parze z niedoborem czasu, lub po prostu nieodpartej pokusy by zjeść coś. Coś słodkiego/wytrawnego - to już kwestia zawartości naszej lodówki. Dziś ciasto francuskie w nieco bardziej czasochłonnej formie, a to ze względu na farsz. Powstał on w oparciu o przepis z książki "Ciasta pikantne i słodkie" Michel Roux, nad którą z pewnością będę jeszcze wznosić ochy i achy. Rożki można konsumować zarówno na ciepło jak i na zimno, znakomite na karnawałowe domowe imprezy lub jako przekąska do pracy. Lekko słodkie, rozpływające się w ustach nadzienie można nieco przełamać dodając ser pleśniowy, np. gorgonzolę lub inny ser z niebieską pleśnią, znakomity kompan dla gruszki. Bardzo polecam!

Rożki francuskie ze szpinakiem i gruszką gotowaną w słodkim syropie

Składniki:

(powstało 20 rożków z kwadratów o bokach ok. 8 cm)

400 g ciasta francuskiego (zużyłam 1,5 opakowania po 270g)
2 dojrzałe gruszki
sok z 1 cytryny + woda
100 g cukru
50 g masła
250 g liści szpinaku, umytych, osuszonych, bez ogonków
30 g pestek dyni lub orzeszków pinii lekko uprażonych na suchej patelni
sól, świeżo zmielony czarny pieprz
szczypta gałki muszkatałowej
1 żółtko roztrzepane w 1 łyżce mleka
kilka łyżek ziaren sezamu

Gruszki obrać ze skórki, podzielić na ćwiartki, usuną gniazda nasienne, włożyć do rondelka, a następnie zalać sokiem wyciśniętym z cytryny oraz wodą (w takiej ilości, aby delikatnie przykryła owoce), wsypać cukier. Przykryć i gotować na małym ogniu ok.15- 20 minut. Gruszki odcedzić, ostudzić i pokroić na cieniutkie plasterki (z pozostałego syropu można zrobić kompot).

Masło podgrzać na patelni, wrzucić szpinak i smażyć do momentu aż zwiędnie (3-4 minut). Zdjąć z patelni, odcisnąć z wody, przestudzić i ewentualnie posiekać. Szpinak delikatnie wymieszać z gruszką i uprażonymi pestkami dyni, doprawić solą, pieprzem oraz odrobiną gałki muszkatałowej.

Przed przystąpieniem do robienia rożków należy wyciągnąć ciasto francuskie z opakowania i pozostawić w temperaturze pokojowej do ocieplenia na około 20-30 minut. Płaty ciasta podzielić na kwadraty, rozłożyć farsz i skleić lekko dociskając brzegi tak aby powstały trójkąty (gdyby brzegi ciasta nie chciały się sklejać, można je delikatnie posmarować wodą lub białkiem). Wierzch posmarować żółtkiem wymieszanym z mlekiem, posypać ziarnami sezamu. Przełożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Przed samym pieczeniem za pomocą noża należy zrobić małe otworki wentylacyjne, po 3 w każdym rożku (dzięki temu unikniemy ryzyka otrzymania podmoczonego spodu). Piec ok. 20 minut w temperaturze 220 C na złoty kolor.

Małe przyjemności

2012-01-01T03:59:00.000-08:00

Nowy rok, nowy początek, nowe szanse, nowe - stare (bo nie zrealizowane w minionym roku) postanowienia noworoczne... A więc standardowo zrzucić 5 kilo, rzucić palenie, porzucić szeroko pojmowane złe nawyki, bla, bla, bla... A ja w tym roku postanawiam poświęcić więcej czasu na małe (równie szeroko pojmowane) przyjemności. Przepis na jedne z nich poniżej ;)

Trufle czekoladowe

Poniższe maleństwa zostały zainspirowane i powstały w oparciu o ten przepis. Wykonanie zarówno trufli z białej jak i z gorzkiej czekolady przebiega tak samo. Ciemne trufle są dosyć wytrawne, zwłaszcza jeśli oblane gorzką czekoladą, można więc wykorzystać czekoladę mleczną całkowicie zastępując czekoladę ciemną lub w proporcji pół na pół. Do jasnych pralinek nie dodawałam już miodu, ponieważ biała czekolada jest dosyć słodka. Masy pralinkowe warto wykonać wieczorem i włożyć do lodówki na całą noc do stężenia, wówczas kuleczki niemal same się formują. Z podanej ilości składników powstało ok. 30 sztuk pralinek każdego rodzaju.

Trufle z gorzkiej czekolady:

200 g twarogu sernikowego w temperaturze pokojowej
200 g gorzkiej czekolady
1/4 szklanki miodu
1 łyżka likieru Amaretto
1/2 szklanki płatków migdałowych

Do dekoracji: 150 g gorzkiej czekolady, migdały, kilka łyżek kakao

Trufle z białej czekolady:

200 g twarogu sernikowego w temperaturze pokojowej

200 g białej czekolady

1 łyżka białego rumu lub likieru kokosowego

1/2 szklanki zmielonych migdałów

Do dekoracji: wiórki kokosowe, płatki migdałowe

Czekolady roztopić w kąpieli wodnej, lekko przestudzić, zmiksować z twarogiem (w wersji z ciemną czekoladą, najpierw zmiksować twaróg z miodem do uzyskania gładkiej konsystencji masy). Dodać likier Amaretto/ biały rum, wsypać płatki migdałowe/ zmielone migdały, zmiksować. Przykryć folią spożywczą i włożyć do lodówki na minimum 4 godziny, najlepiej na całą noc.

Ze stężałej masy formować kulki wielkości orzecha włoskiego (do jasnych pralinek wkładając po jednym migdale). Część ciemnych pralinek obtaczać w gorzkiej czekoladzie (nieco przestudzonej) roztopionej w kąpieli wodnej, udekorować migdałem. Pozostałą część obtoczyć w kakao. Jasne pralinki obtoczyć w wiórkach kokosowych oraz w płatkach migdałowych. Gotowe pralinki najlepiej przechowywać w lodówce.

Czar Mojito

2011-12-30T07:01:00.000-08:00

Dawno, dawno temu, królowa Elżbieta I sponsorowała i zachęcała piratów aby plądrowali hiszpańskie miasta w Nowym Świecie. Jednym z budzących postrach rzezimieszków był Ricahrd Drake, który wymyślił koktajl znany jako "Draque". W trakcie swoich korsarskich podróży, Drake przedstawił tubylcom przepis na miksturę własnego pomysłu, która pierwotnie robiona była za Tafi (prymitywnego poprzednika rumu), cukru, limonki oraz mięty, serwowana z drewnianą łyżką i konsumowana głównie w celach leczniczych. W połowie lat 80. XIX wieku, mniej więcej w tym samym czasie kiedy Don Bacardi Masso założył pierwotną Bacardi Company, oryginalny przepis na Draque został zmodyfikowany: Tafia została zastąpiona rumem i tak narodziło się Mojito! Na temat samej nazwy drinka istnieje wiele teorii. Do mnie najbardziej przemawia ta mówiąca o powiązaniu z afrykańskim słowem "mojo", które oznacza "rzucić trochę czaru". W istocie, Mojito oczarowało wielu którzy mieli okazję go kosztować. Mnie również, więc nie będę czekać do gorączki sylwestrowej nocy...

Przepis pochodzi z tej strony, a tutaj można obejrzeć przygotowanie.

Składniki:

12 listków świeżej mięty
pół limonki pokrojonej w półksiężyce
4 łyżeczki cukru trzcinowego lub 2 łyżki syropu cukrowego*
kruszony lód**
50 ml rumu Bacardi
woda gazowana

Limonkę wyszorować pod bieżącą wodą, sparzyć. Do wysokiej szklanki (moja miała pojemność 450 ml) wrzucić listki mięty oraz kawałki limonki, delikatnie rozetrzeć aby mięta uwolniła swój aromat a limonka puściła sok. Dodać cukier trzcinowy i uzupełnić szklankę kruszonym lodem. Następnie wlać rum i dopełnić szklankę wodą gazowaną. Delikatnie zamieszać, udekorować listkiem mięty oraz kawałkiem limonki. Sączyć do dna.

*Syrop cukrowy uzyskamy rozpuszczając cukier w gorącej wodzie, następnie czekamy aż ostygnie; ilość obydwu składników musi być taka sama.
**W warunkach domowych kruszony lód uzyskamy używając blendera do rozdrobnienia kostek lodu, lub mrożąc wodę w plastikowym naczyniu co jakiś czas rozdrabniając tworzący się lód.

Poświąteczny reset i zupa z cukinii

2011-12-28T01:40:00.000-08:00

Po świątecznej rozpuście nadchodzi taki moment, kiedy nasz organizm odmawia już przyjmowania czegokolwiek co w swej formie przypomina pierogi, w składzie posiada kapustę, grzyby lub groch, miało kiedyś skrzela, czy też sprawia, że po konsumpcji natychmiast biegniemy przed lustro aby sprawdzić czy przypadkiem nie nabawiliśmy się makowej próchnicy. Wówczas z odsieczą przybywa sprawdzony przepis na lekką zupę z cukinii, z curry, pistacjami i posmakiem wiosennego ogródka. Tak bardzo nie-świąteczna, prosta w przygotowaniu, resetująca nadwyrężony żołądek. Smacznego:)

Zupa z cukinii z kaszą kuskus i curry

Składniki:

1 cebula pokrojona w kosteczkę
2 ząbki czosnku
2 łyżki oliwy z oliwek
4 średnie cukinie (ok. 1,5 kg)
0,7- 1 l bulionu warzywnego
pół szklanki kaszy kuskus
2 łyżeczki curry
pieprz, sól do smaku
kilka łyżek drobno posiekanego koperku lub natki pietruszki

Do podania: paski cukinii, pistacje

W garnku z grubym dnem rozgrzać oliwę z oliwek, zeszklić cebulę oraz rozgnieciony czosnek. Dodać obraną i pokrojoną w kosteczkę cukinię, dusić ok. 5 minut od czasu do czasu mieszając. Wlać bulion, tyle aby zrównał się z poziomem warzyw, zagotować, zmniejszyć ogień gotując cukinię do miękkości. Zupę odstawić z ognia, zmiksować i ponownie zagotować dodając kaszkę kuskus. Doprawić curry, koperkiem, świeżo zmielonym czarnym pieprzem i ewentualnie solą. Podawać z pistacjami oraz paskami cukinii* zrumienionymi na masełku.

* Cukinię należy obierać z każdej strony obieraczką do warzyw do czasu aż powstające paseczki będą miały po bokach zieloną skórkę.

Podchoinkowy prezent

2011-12-27T10:28:00.000-08:00

Sponsorem niniejszego wpisu jest Aniołek, który corocznie przyczynia się do zdziecinnienia wszystkich dorosłych członków rodziny zachłannie wyczekujących na koniec wigilijnej kolacji, aby z czysty sumieniem móc dać nura pod choinkę i wyłowić przysługujący gwiazdkowy prezent. W moim przypadku korowód świątecznych potraw został zwieńczony równie wyjątkowym jak i same dania, podchoinkowym prezentem. Książka "Rose Petal Jam", bo o niej mowa, sprawiła że bez reszty odpłynęłam pogrążona w lekturze i nostalgicznych wspomnieniach...

"Moim zadaniem, w wieku pięciu lat, było zbieranie płatków róż aby zrobić dżem. Każdego dnia, wraz z tutejszymi pszczołami, uważnie obchodziłam ciemnozielone krzewy dzikiej róży rosnące wokół domu, aby znaleźć wszystkie nowo otwarte pączki. Musiałam być cierpliwa (...). W końcu pewnego magicznego poranka krzak obudził się ze swego zielonego snu i wielkie różowe kwiaty powitały wschodzące słońce. Jedwabiście miękkie płatki roziskrzone rosą z łatwością dały się zrywać i miękko lądowały na dnie mojego wiklinowego koszyka. Ich różany zapach pozostawał na moich palcach przez resztę dnia- prawdziwe perfumy lata."* Tak Beata Zatorska rozpoczyna swą podróż sentymentalną do Polski zapamiętanej z czasów dzieciństwa.

Autorka pochodzi z okolic Karkonoszy, gdzie pod okiem babci Józefy, profesjonalnej kucharki, uczyła się lepić pierogi. Wnuczka nie poszła jednak w ślady Mamy Drugiej (jak zwykła nazywać babcię), a wybrała medycynę. Mało tego, studia medyczne ukończyła w Sydney, gdzie obecnie mieszka i pracuje jako lekarz rodzinny. Skąd więc książka kucharska, a właściwie zbiór przepisów, wspomnień, historii, wierszy o Polsce, oraz częściowo ginących już polskich tradycji w jednym?

Wszystkiemu "winna" podróż do Ojczyzny w 2000 roku po 20-latach życia za granicą. Do tego należy jeszcze dodać niegasnącą miłość Pani Zatorskiej do kraju lat dziecinnych, oraz ogromną fascynację jej męża, Simona Targeta, jednocześnie autora cudownych fotografii, nowo odkrytym miejscem. Książka napisana jest po angielsku ponieważ, jak zaznacza autorka, była ona tworzona z myślą o tych, którzy chcieliby poznać Polskę bliżej. Wyruszamy zatem na wycieczkę objazdową, odwiedzając miejsca szczególnie bliskie polskiej emigrantce.

Przy okazji prezentowane są przepisy na tradycyjne polskie potrawy: jak pierniki- to tylko z Torunia, gołąbki- w Krakowie;), w stolicy iście królewskie danie- kaczka pieczona z jabłkami, a nad Bałtykiem śledzik w śmietanie. No i oczywiście nie może zabraknąć przepisu na tytułowy dżem z płatków róży. Do tego zniewalające zdjęcia- wręcz albumowe wydanie, ukazujące rodzimy krajobraz w niezauważalny na co dzień, nostalgiczny sposób. Innymi słowy, 320 stron ciepła, uroku i magii kryjących się w kuchennych kątach i naszych małych ojczyznach z lat dziecięcych.

Z informacji dostępnych na stronie wydawnictwa dowiedziałam się, że w styczniu 2012 roku, czyli już wkrótce, ma się ukazać polskie wydanie pt. "Dżem z płatków róży. Polskie lato w przepisach i opowieściach." Chyba nie muszę dodawać, że polecam? Ja z kolei niecierpliwie wyczekiwać będę kolejnej książki z tej serii (drugiej z czterech) zatytułowanej "Sugared Orange Zest- Recipes & Stories from a Winter in Poland." Z pewnością byłaby teraz bardziej przydatna, bo jeszcze tyle miesięcy musi upłynąć do momentu aż zakwitną krzaki dzikiej róży...

*"Rose Petal Jam: Recipes & Stories from a Summer in Poland" (tłumaczenie by lolanta)

Beata Zatorska, Simon Target

Wydawnictwo Tabula Books, 2011